Ringvaartloop Aal smeer

Zondagochtend 8 uur. M’n wekker gaat.
Op de autoruiten in de straat ontdooit de eerste nachtvorst.
Er zijn nachten geweest dat ik op dit tijdstip nog vol energie thuiskwam, en tevergeefs probeerde te slapen.
Nu heb ik moeite met opstaan… Waar is het toch ‘goed’ gegaan met me?
Snel spring ik nog ff onder de douche, en daarna in m’n tights.
Koffie. Wat onnodige ballast dumpen en door! Op naar Aalsmeer.
Wat een smerige plaatsnaam is dat toch als je er over nadenkt.
Aal smeer.
Mijn eerste 10EM. Wedstrijd. Een uitdaging maar het moet te doen zijn
De 15K op de Zevenheuvelen ging me ook goed af twee weken terug.
Deze loop is ruim een kilometer langer maar ook stukken vlakker.

Met hardloopmaatje Marco en Sandra m’n meisie lopen we het gezellige kneuterige kantinegebouwtje binnen van Atletiekvereniging AVA Aal smeer.
Ik ben nu al trots want ik heb Sandra eindelijk overgehaald om ook een wedstrijdje te lopen om te voelen hoe de sfeer is, de spanning en de kick van een wedstrijd. Ze schrijft zich in voor de 5K Marco en ik voor de 10EM
We kletsen nog wat bij, met andere hardloopmaatjes en blijven hier nog hangen tot vlak voor de start.
Want het is vreselijk koud buiten, en het ruikt hier zo lekker naar koffie en oud zweet.

Op m’n Iphone zoek ik het album A solitary man van Jonathan Jeremiah
Rustige muziek dit keer. Ik ga er een rustige loop van maken.
Op m’n Looptijden-app stel ik geen tijd in, ik ga op gevoel lopen.
Eindtijd maakt me niks uit, het word sowieso een PR.
Wel stel ik in dat Dolf Jansen me elke kilometer bijpraat wat m’n hartslag en tempo is.

Vlak voor 11 uur lopen we de baan op. Het is een krappe 3 graden.
Ik vraag me af of dat boven of onder nul is.
Prima temperatuur om te lopen, maar om stil te staan erg koud.
Door te springen loopt er weer wat warm bloed door naar m’n tenen.

Zonder af te tellen klinkt er een knal en worden we ineens weg geschoten.
Met nog 126 andere atleten vlieg ik over de start.
Mijn eerste 10EM is begonnen.
Het gaat lekker, de eerste paar kilometers zijn rommelig. Ik raak Marco kwijt.
We rennen langs stilstaande auto’s over stoepranden, gras, paadjes en plantsoenen.
Het lijkt meer op “free running” dan op hardlopen.
Te smal en druk om al voluit te gaan, de spiertjes zijn al lekker warm. Ik geniet.

Dolf zegt zachtjes in m’n oor dat ik al op de 4 kilometer zit.
M’n tempo en hartslag hoor ik hem niet vertellen en interesseert me ook nog niet,
het gaat lekker zo
Dit tempo kan ik nog wel 12 kilometer volhouden.
We lopen hoofdzakelijk over fietspaden. Er hangt een sluier van dauw boven de weilanden om ons heen.
Jonathan zingt weer zachtjes verder. Het ultieme zondagochtend gevoel, heerlijk!

De drankpost sla ik over. Drinken en hardlopen gaan niet samen bij mij.
Vaak geprobeerd nooit een succes.
Mijn verkeerde keelgat is gewoon groter dan het goede denk ik.
Proestend, hoestend, zoekend naar lucht neh.. niet dit keer.
Nu heb ik een ‘gelletje’ meegenomen, laat ik dat is proberen…
Het is de eerste keer dat ik zo’n zakje gebruik dus ik neem eerst een halve.
Altijd eerst een halve, sommige wijsheden blijven je bij…
Het smaakt best goed, erg zoet maar door de dikte makkelijk te drinken.
Na twee ‘zoete oprisping-vrije’ kilometers neem ik ook de andere helft.
Dat ga ik vaker doen, goed spul.

Dan gebeurt er een kleine ramp.
Bij het 7Km punt hoor ik een stilte waar Dolf z’n verhaaltje zou moeten doen…
De stilte blijft. Dolf en later ook Jonathan laten me in de steek. F#ck!
Ik laat ze achter bij de molen, en ga op eigen houtje verder.
Puur op gevoel en zonder muziek.

Er komt vanachter ineens een vrouw naast me lopen.
(Marco zou haar een MILF noemen maar ik kan het er echt niet op)
Ze kan op dit tempo nog redelijk praten en dat doet ze dan ook maar…
Ik loop al 10 kilometer achter je, zegt ze. Maare wat heb jij een dikke bovenbenen, fiets je veel? Ben je wielrenner?
Ik vertel haar (met veel gehijg tussendoor) dat ik wel veel fiets…
Maar vooral korte stukken naar de sportschool en terug.

Ik ben geen prater tijdens het lopen, meestal zit ik dan in m’n eigen wereldje.
Terug geworpen op mezelf. Ik kan het gelukkig heel goed vinden met mezelf.

Inmiddels zijn er twee doorgewinterde ‘marathon mannetjes’ bij gekomen.
Aan hun postuur te zien was dat wel een hongerwinter.
Ze dragen dezelfde clubkleding als de vrouw (waar ik maar niet vanaf kom) naast me.
Nog zo’n 3 kilometer. Ik zet aan, zodat haar het praten vergaat…
In een groepje van 4 gaan we in vlot tempo richting atletiekbaan.
De pratende vrouw, de magere mannetjes en ik met m’n dikke benen.
De kilometers schieten snel voorbij. Heerlijk.

Ineens herken ik waar we lopen. Achter deze huizen ligt de baan.
Snel pak ik de binnenbocht en los het groepje.
Hoppa de laatste paar honderd meters voluit.

In m’n haast loop ik via de hoofdingang en niet via de baan-ingang de atletiekbaan op.
Heb ik dat! Ik wurm me langs stilstaande mensen en via een grasveld kom ik de baan weer op.
Die ren ik driekwart rond en ik finish in 01:15:55 met een persoonlijk record!

Trots, niet moe maar wel voldaan.
Ook trots op Sandra ze heeft de 5K zonder te wandelen uitgelopen, ik wist dat ze het kon.

Nu weet ze het zelf ook.

Trotse Sandra met haar eerste medallie.
Trotse Sandra met haar eerste medaille.
Heerlijk gelopen ondanks het rommelige begin en m’n falende Looptijden-app
Mooi landelijk gebied. Goeie training voor de Bruggenloop volgende week.
Elke loop is weer een training voor een opvolgende loop.
Advertenties

Zevenheuvelenloop 2014

Nat en Hard.                                               Startnummer 5129
Door toeval twee evenementen in een weekend die ik beide niet wil missen.
Op zaterdag het internationaal whisky festival en op zondag de Zevenheuvelenloop.
Het is dus al een hele prestatie voor mij om redelijk fris en fruitig aan de start te verschijnen.
Maar ik sta er, ik laat de enne hobby niet voor de andere schieten.
Dan maar wat meer karakter tonen in Nijmegen, vijf kwartier rennen moet kunnen.

Continue reading “Zevenheuvelenloop 2014”

Harbour run 2014

Bloed, zweet en red bull

Harbour run 2014 – Dé obstacle run dwars door de Rotterdamse haven.

Ik stond er sceptisch tegenover, al die trendy Obstakel, Color, Electric, Light -runs
Normaal houd ik me aan het oud Hollandsche spreekwoord:
“Hol maar gewoon, dan doe je al gek genoeg”
Maar dat doe ik nu al bijna 15 jaar dus wilde ik het toch een keer proberen, ik mag mezelf graag fysiek uitdagen. En “verandering van spijs doet eten”.
Modder is voor varkens en van de leus “off-road hindernis parcours ontworpen door mariniers” krijg ik een hele slappe plasser. Bitch please!
Als ik soldaatje wil spelen ga ik wel bij het leger solliciteren.
Dus Mudmasters viel sowieso af.
De 2e editie van de Harbour run leek mij wel leuk.
11km door de Rotterdamse haven rennen op plaatsen waar je normaal niet mag komen…
Samen met drievoudig Mudmaster Marco stond ik afgelopen zondag aan de start.
En ”samen” is wel het sleutelwoord als je mee doet aan een hindernis parcours, want sommige obstakels kan je niet alleen. (we moesten erg lachen toen ik ineens een meisje een zeecontainer op trok, en het meisje schrok van de snelheid haha)
 harbourkleur
Een handige enkelband met startnummer en tijdregistratiechip. Helaas geen borstnummer voor m’n verzameling maar enkel een bandje…
Niet dat de eindtijd ertoe doet maar toch.
 

Het parcours was goed aangegeven, met veel klappende, motiverende en enthousiaste vrijwilligers.

Die grote drukke neger bij de monkeybars (Goeie typecasting!) was echt een held. Hij wist echt iedereen te motiveren.
 
De drankposten vond ik het enige minpuntje.
De vrijwilligers daar waren de enige die niet konden klappen toen we voorbij liepen, want ze waren druk met het vullen van kartonnen bekertjes met AA-sportwater uit halve liter flesjes??
Erg lullig voor hun en heel omslachtig.
Dat zogenaamde AA-sportwater ziet er uit als kraanwater smaakt en ruikt naar kraanwater?
Vul gewoon een speciekuip via een tuinslang met kraanwater en schep daar bekertjes mee vol. Dat gaat toch veel sneller en is net zo goed en verfrissend.
Maar dat zal sponsor technisch wel niet kunnen.
Net als die kansloze Red Bull drankpost ergens op de helft van het parcours.
Als ik die mierzoete, koolzuurhoudende, cafeïne-drap drink tijdens een race ga ik zeker aan de race, en boer ik het nog 5 kilometer op.
Ik was niet de enige die de Red Bull drankpost oversloeg. De zoete lucht alleen al, gadverdamme!
Ik begrijp best dat ze hun naam aan een sportief event willen koppelen, en het voor een deel door hun mogelijk word gemaakt. Maar het hoort er gewoon niet thuis.
IMG_2444
Ik kan niet anders zeggen dan een leuke race!

Hoe vaak krijg je als volwassen kerel de kans om zonder raar aangekeken te worden in een ballenbad te springen?

Goeie obstakels. Waardoor je elke keer weer uit je loop-ritme gehaald word.
En zo een grotere prestatie moet leveren dan alleen hardlopen. De eerste kilometers vlogen voorbij met simpele hindernissen, maar naarmate de vermoeidheid toesloeg werden de obstakels echt obstakels. Ik kwam mezelf echt tegen. Heerlijk!
 
Een mooie medaille rijker en een te fel oranje shirt wat ik dit jaar met trots zal dragen, en volgend jaar ga ik een nieuwe verdienen.
John Linting startnummer 985

Continue reading “Harbour run 2014”

De 10 van Noordwijk

Zondag 6 juli 2014          Startnummer:  579

Met de voetbalwedstrijd Ned-Cos van gisteravond nog in m’n lijf en vooral in m’n lever, sta ik heel chauvinistisch
in oranje shirt klaar voor de start.
Het is bewolkt maar met een graad of 20 heb ik het nu al benauwd en plakkerig warm.
Dit is de 2e keer dat de 10 van Noordwijk georganiseerd wordt, maar de eerste keer dat ik en Marco Domburg meelopen.
Het ziet er zo vlak voor de start goed georganiseerd uit.
Er wordt rond geroepen door de luidsprekers dat er tussen de 800 en 1000 mensen meelopen.
Dat lijkt me sterk als ik om me heen kijk. (later blijkt er van 568 lopers uitslagen te zijn geweest op de 10km)
Het is gezellig druk, kleinschalig dus je zou hier een mooie tijd kunnen lopen.

Het aftellen begint en voor ik het besef loop ik al onder de startboog door, en start ik m’n looptijden.nl app.
Het is nog zoeken naar ruimte terwijl ik probeer mijn telefoon in m’n SPI-belt te frommelen..
Marco heeft de ruimte al gevonden. Hij vliegt net als een paar anderen rechts om de menigte heen via het trottoir. Handige donder!
Hij loopt gelijk al 300 meter voor me en ik zie zo snel geen gaten om bij hem te komen.
Ik heb m’n telefoon eindelijk opgeborgen als we rechts de boulevard aflopen.
Hier valt de drukte uiteen, we lopen in groepjes verder.

1km.
Dit is mijn eerste wedstrijd dat ik samen met Dolf Jansen loop, als audiocoach.
Door mijn hardloop muziek mix heen verteld hij me dat ik 13,1 km/u loop. hartslag 165/170.
Dat is ongeveer mijn wedstrijdtempo maar gezien mijn promillage en nachtrust nu veel te hoog.
Ik moet verlagen, maar ben natuurlijk eigenwijs.
Tot nu toe gaat het goed.
Maar aan het eind van de duinweg op zo’n 4,5km buigen we linksaf om restaurant De Duinrand een bebost pad op.
Het betegelde fietspad gaat over in zand… Ik kijk omhoog en zie nog meer zand.
Zo ver ik kan zien alleen maar zand met bomen, een onaangename verassing.
Ik zie door het zand het zandpad niet meer…
Ik krijg een “Déjà vu” naar de Zandvoort circuit run. Het zware stuk omhoog vanaf het strand. Maar dit is langer.
We lopen steil omhoog door mul zand. Wat is dit zwaar! Ik schat 600 meter maar er lijkt geen eind aan te komen.

5km.
Ik zak weg in het zand, maar m’n hartslag schiet omhoog, ik blijf op tempo.
Dit zijn zware meters waar ik niet op getraind ben.
Maar ik ploeg me door het losse zand omhoog.
Had ik die „Springbank” nou wel moeten drinken vannacht thuis na de wedstrijd.
Had ik nog niet genoeg gedronken? En pas om 2 uur naar bed was toch echt te laat.
Nog maar net over de helft en het “mindfucken” is al begonnen.
M’n ademhaling is op hol geslagen, m’n longen lijken even te zijn vergeten dat ik al 5 maanden ben gestopt met roken.
Bovenaan gekomen vallen de bomen achter ons weg en het zandpad word schelpenpad.
Open vlakte. Overal duinen om me heen. Mooi hier! Wel veel wind.

Ik word ingehaald door een chickie ze blijft links naast me hangen, uit de wind. Ze gebruikt me.
We lopen een paar honderd meter samen.
Dan wint de nieuwsgierigheid het van m’n wil om een mooie tijd neer te zetten…
Ik laat me een meter terug vallen. Kijk naar links… neeh t’valt tegen.

En ik ga weer snel naast haar lopen en hop er voorbij. Daaag!

6km.
Vals plat. Maar moeilijk in te schatten of het omlaag of omhoog gaat.
Volgens Dolf loop ik in een goed tempo, en ga ik de 45 minuten die ik had ingesteld wel halen.
Ik probeer toch gas terug te nemen.
M’n ademhaling moet weer “op adem” komen en m’n hartslag moet ook omlaag.
Ik heb het zwaar. Is het de alcohol? Gebrek aan nachtrust?
Had ik dat patatje gistermiddag niet moeten nemen? Is het de warmte?
Nee de warmte kan het niet zijn, de Zandvoort circuit run en de Leiden Marathon waren veel warmer.
Ik zoek excuses om wandelen te rechtvaardigen.
Pijntjes waar ik het op kan gooien om dit falen goed te praten voor mezelf.
Voel ik daar m’n oude blessure weer opkomen? m’n knie?
Ik maak mezelf gek! Tempo daalt. Ik denk aan opgeven. Wandelen…
Links en rechts word ik ingehaald. Ik maak mezelf wijs dat ze allemaal veel lichter zijn dan ik, en ze het dus lang niet zo zwaar hebben.
Zelfs die lange dikke kerel die me net voorbij zoefde is veel lichter dan mijn 93 kilo.
Benen voelen goed, ademhaling is weer oké.
Hartslag nog te hoog in zone 5 maar het is vooral m’n uithoudingsvermogen die het laat afweten.
Of is het m’n doorzettingsvermogen? Is het mentaal of fysiek?
Wat wil ik graag wandelen..

Dit is de tweede keer dat ik mezelf tegen kom in een wedstrijd.
Maar de vorige keer was na 17km. tijdens de 20vAlphen
Nu al bij een krappe 7km. het voelt als falen. Maar ik trek het echt niet veel langer meer.

7km.
Er staat een bord langs de weg „drankpost”. Ik moet wat drinken, droge bek. Nadorst?
Drinken en hardlopen gaan voor mij niet samen. Dus ik besluit te wandelen. Eindelijk!
Eerst nog een flink stuk omhoog, en weer omlaag. pffff…. wat een eind nog tot de drankpost, maar gehaald!
7,5km. Water.
Ik minder vaart, pak een beker aan. Hijg wat uit en wandel 100 meter.
M’n benen voelen aan als elastiek, alsof ik net heb
staan squaten in de sportschool en daarna de trap afloop.
Ik wandel nog eens 100 meter… het worden er uiteindelijk ruim 600.
Dan loopt er een dame voorbij, deze is wel mooi. Ze word gevolgd door een sliert van wel 15 billenmannen.
Als 16e man voeg ik me bij het peloton achter haar. Ik bevind me ineens in een wedstrijd binnen een wedstrijd.
Maar deze gaat niet om uithoudingsvermogen, techniek of snelheid maar om testosteron gehalte.
De „winnaar” heeft het mooiste uitzicht.
Ik „los’ een paar iele mannetjes en neem na wat ellebogenwerk de koppositie in.
Natuurlijk win ik. Wauw wat een mooi duingebied! Thank god for yoga pants!!
Mijn motivatie is weer helemaal terug. Wat een mooie sport dat hardlopen!
Ik begrijp wel ineens het bestaansrecht van al die ladieruns waar geen mannen aan mee mogen lopen..

foto 49km.
Na 9 prachtige minuten lopen we de boulevard weer op. De laatste kilometer.
Ik versnel en verlaat het peloton. Niet omkijken, het kan alleen maar tegenvallen…
“the mindfuck” begint weer.. waarom heb ik nou gewandeld. Nu heb ik nog energie over. Sukkel!
Nog 600 meter ik versnel nog eens. Rechts langs de kant zie ik “de Sandra van Marco” al staan met haar vriend.
Ik zoek in de menigte langs de kanten naar mijn Sandra.
200 meter voor de finish staat iemand in een microfoon te roepen dat John er aan komt in een oranje shirt.
Dat triggert Sandra dat ik er aan kom en ze staat wild te zwaaien.
Als ik haar zie maakt ze foto’s en pers ik het laatste beetje energie eruit, en ren over de finish in 00:48:23
Best een mooie tijd voor een loser.

foto-2.jpg

Heel moe maar voldaan les ik m’n nadorst met aangereikt water, AA-drink en stukken sinaasappel.
Marco loopt op me af. 00:47:02 is zijn eindtijd hij heeft gelukkig ook een stuk gewandeld en ik voel me iets minder loser.
Het was een zware maar mooie afwisselende loop. Niet te massaal, goede verzorging en organisatie.
Zeker een aanrader daar zijn we het allebei over eens.
Een mooie herinnering en medaille rijker verlaten we het finish vak.
Ik hoop volgend jaar beter voorbereid te zijn.
Want dan loop (niet wandel!) ik gewoon weer mee.