De emotie van een marathon.
Je moet het mee gemaakt hebben om het echt te kunnen begrijpen.
Ik begreep het ook niet.
 –
Volwassen mannen die huilend hun medaille om krijgen.
Als je even verder denkt is het eigenlijk niet zo heel vreemd.
De maandenlange training die op “race day” tot uiting komt.
De wedstrijd spanning op de dag zelf. Alles is belangrijk.
 –
Hoe voel ik me? Is m’n uitrusting op orde? Ben ik goed uitgerust?
Heb ik goed gegeten en gedronken? Genoeg of te veel? Krijg ik daar last van?
Moet ik nog plassen of houd ik het nog wel 4 uur op?
Dat is alleen nog maar de voorbereiding.
Dan de race zelf.
Je gaat kapot! Laat dat duidelijk zijn.
Je zoekt je grens op en gaat daar kilometers over heen.
Dat doet pijn.
Als de pijn begint ben je nog maar op twee derde van de 42.195km.
Volgens sommige begint de marathon pas bij 30 kilometer.
Bij 35 wil je echt niet meer. Alles doet pijn. Alles.
Je spieren, zelfs je longen en luchtwegen irriteren.
 –
Dat alles vergt niet alleen iets lichamelijks, geestelijk ga je ook stuk.
 –
Je bewustzijn wordt een beetje uitgeschakeld lijkt het wel.
Misschien een natuurlijke reactie op onnatuurlijke afstanden?
 –
Sommige atleten komen als een zombie over de streep.
Grauw. Emotie-loos.
 –
Na de finish komt het bewustzijn langzaam weer terug.
De emotie. En die emotie is dan even niet te controleren.
Vandaar die tranen.
20x30-RMBG7284
Advertenties

Een reactie op “Als een zombie over de streep

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s