Als de dag van gisteren

Anderhalve maand geleden alweer, ik herinner het me nog veel te goed.

Ik werd gebeld dat het ineens echt heel slecht met je ging.
Gooide m’n kwast neer en reed zo agressief als ik kon naar ”thuis”.

Met tranen in m’n ogen stapte ik de woonkamer binnen, waar je op bed lag te vergaan van de pijn.
Ik ging naast je zitten, raakte je aan.
Toen gaf je me die laatste glimlach. Zonder woorden.
Je ging letterlijk en figuurlijk kapot van binnen, maar je lachte.

Er zat zoveel in die glimlach.
Het is op John. Ik ga straks dood. Fijn dat je er bent.
Geruststellend zoals alleen een moeder naar haar kind kan lachen.

Je laatste dag was een hel.
Ik wil daarvan alleen die glimlach herinneren.

Als de dag van gisteren.

“Yesterday’s gone, and now all I want, is a smile”
Love on the rock’s – Neil Diamond

Schermafbeelding 2015-08-02 om 22.53.58

Advertenties

Een sneller Noorwijk, zonder ijs

Veel te vroeg komen we aan in het altijd zonnige Noordwijk.
Het is vakantietijd, deze ochtend is zelfs de zon op vakantie.
Regen. Onophoudelijk, en hard.
Na wat foto’s in weer een nieuw sponsorshirt, schuilen we in de voortent van “Rob’s IJshuisje”.
Daar staan we droog, op zo’n 20 meter van de start.
Het komt met bakken uit de hemel. Graftakken weer.
dezeook
We staan bijna een half uur te wachten.
IJscoman Rob vindt het goed, het is toch geen weer voor ijs.
Door onbekende oorzaak word de start nog eens 10 minuten opgeschoven.
Misschien vanwege het slechte weer?
Vanuit de droge tent horen we het startschot en zien we de meute in beweging komen.
We wachten het juiste moment af en schieten richting de start, als allerlaatste nog net voor de “bezemwagen-fiets”.
Achterin
De laatste zullen de eerste zijn heb ik ooit eens ergens gehoord…
100 meter na de start ben ik al drijfnat op mn linker sok na.
Ik zoek tevergeefs een diepe plas om ook die laatste sok nat te maken.
Evenwicht is belangrijk.
Bij elke stap denk ik: waar ben ik in godsnaam mee bezig.
Zondagochtend iets na 11 uur, ik kan wel wat leukers verzinnen.
Maar ik heb m’n zinnen er op gezet.
Ik ben gekomen om revanche te nemen op mezelf. Vorig jaar ging het niet best.
Toen liep ik hier een dag na de WK voetbal wedstrijd Nederland – Costa Rica met verlenging, te veel bier en te weinig nachtrust.
Als ik m’n blog van de 10 van Noordwijk van vorig jaar lees voel ik weer de pijn.
Dit jaar moet het beter. Iets minder bier, iets meer slaap.
Ik loop zonder horloge die is helaas deze week overleden.
Dus puur op gevoel.
Ik voel vooral nattigheid, het lijkt of het nog harder begint te regenen.
Doorweekt -op m’n linkersok na- ren ik langs het 1KM bord naast de weg.
Het voordeel van achteraan starten is dat je veel mag inhalen.
Het nadeel van achteraan starten is dat je veel moet inhalen.
Met Maarten en Norbert ren ik door een brede kudde hardlopers over te smalle fietspaden.
Continu zoekend naar gaten om er langs te kunnen.
Het paardenpad links naast het fietspad bied uitkomst. Doorkomst.
Maar we zijn niet de enige met dat geweldige idee.
Het is overal druk. Wel een heerlijk gevoel om zoveel mensen in te halen.
Ik houd me nog een beetje in.
Geen idee hoe hard ik loop, maar het zwaarste komt nog.
Norbert gaat te snel, ik laat hem gaan.
De menigte voor ons wijkt uit naar links en rechts.
Opeens een gat, ik schiet erdoor en besef ineens waarom ze uitwijken.
Een grote plas midden op het fietspad. Fuck!
Ik neem nog een sprong maar landt toch tot net boven m’n wreef in de plas.
Gelukkig van m’n linkervoet. Ik loop weer in evenwicht.
De verzorgingspost met natte sponzen slaan we over. We zijn al doorweekt.
Bij het 4 kilometer punt draaien we linksaf een stuk bos in “het zware gedeelte”.
Omhoog door mul zand. Minder zwaar dan vorig jaar want het eerste deel is nu verhard.
Maarten vindt het wel zwaar, ik raak hem achter me kwijt.
Het gaat eigenlijk best lekker zo, puur op gevoel.
Ineens loopt Mike naast me. Huh? Hij liep toch bij de rest ver voor me?
Hij vraagt of ik dit tempo nog 5 kilometer vol ga houden.
Ik denk het wel hoezo, wat is onze snelheid?
We lopen een snelle 4:19p/km volgens zijn horloge.
Ik laat me terug zakken.
Mike verdwijnt voor me.
Het wordt langzaam droog, of het regent minder hard.
Aan een oudere man naast me vraag ik wat onze snelheid is.
Hij verwacht een eindtijd van 50 minuten.
Ik moet onder mijn 48:23 van vorig jaar eindigen dus ik moet door.
Hij roept me lachend na dat ik het toch niet ga winnen.
Daar ben ik te blank voor, roep ik terug.
De laatste kilometers gaan lekker en snel.
Waar ik vorig jaar stil viel maak ik nu snelheid.
De meet bereik ik in 46:06. Trots op mezelf.
Nog ff op de foto met een oude voetbalheld.
Dus m’n vader zal ook wel trots op me zijn.
deze
Bier en bitterballen!
Ps: Rob we komen deze zomer wel een keer een ijsje bij je halen, als het wel mooi weer is.

Van sportschool tot ergernis centre

Sinds een paar maanden ben ik lid van 2 fitness centra’s en daarmee heb ik ook dubbele ergernis.
dddd
Fit For Free
Ruim een jaar was ik alleen lid bij Fit For Free. Maar dat is nu een Poolse enclave.
Ik versta geen pools, en spreek het al helemaal niet.
Daarnaast is het er ook nog eens stervensdruk omdat ze geen ledenstop hebben.
Ik kom niet graag meer bij “Fit For Polski”
Tatjana schreeuwde dat ik eens bij haar Fitness centre moest komen kijken.
Niet in het Pools maar in het Nederlands dus ik dacht: Kom op, kom op, kom op nou!
Basic Fit.
Wat me gelijk al tegen staat is die shitload aan trappen.
Ik heb er al 5 gehad voor m’n workout begint.
Wie heeft het verzonnen dat je na een zware benen training nog 5 trappen op/af moet?
Traplopen met elastieken benen is geen pretje.
Wat een paar jaar geleden nog een sportschool was, is nu een “fitness centre”.
Er is een duidelijk verschil.
Een fitness centre is goedkoop, je betaalt huur voor de ruimte en apparatuur.
Niks meer, niks minder.
De mensen die er komen bekijken in een Youtube filmpje hoe ze een oefening moeten doen of imiteren een ander.
Mijn grootste ergernis. De meesten hebben totaal geen benul wat ze doen, en klooien maar wat aan.
Een sportschool is duurder want er wordt je wat geleerd.
Je betaald huur voor de ruimte en apparatuur maar vooral voor begeleiding ‘’kennis’’.
De mensen die er komen hebben interesse in hun sport en zijn daar serieuzer mee bezig.
Kennis heb ik in de 15 jaar dat ik aan het ijzer hang zelf opgebouwd. -net als wat massa-
Het word tijd voor weer een echte sportschool in Alphen a/d Rijn.
Morgen begin ik bij Bezemer fitness.

Egotrip in Boreft

In stemmig paars verschijnen we aan de start in Bodegraven.
-wat in de volksmond ook wel Boreft genoemd wordt-
11666184_1856262954598904_2595498125758382130_n
Lage rugpijn, Texelse skuumkoppe en een voetbalwedstrijd in Letland hebben mijn concurrentie binnen ons team figuurlijk, en ook letterlijk lamgelegd.
Alle pijlen zijn op mij gericht.
Ik ben er klaar voor, heb mijn pijlen geslepen.
Dit is mijn kans, en ik ga hem pakken.
Ik wordt eindelijk eens eerste van ons team. Het kan vandaag, het moet.
M’n borstnummer is 111.
Zoveel 1-en kan geen toeval zijn, ik wordt eerste!
Ons team start achterin het startvak.
Honderd meter na de start gaan we rechts het park in.
Een smal fietspad, veel te smal voor de brede slinger met lopers.
Getreuzel. Ik moet er langs, dan maar een stuk over het gras naast het pad.
Veel mensen schiet ik zo voorbij. Mijn tempo is ondanks de drukte verbazend hoog.
Er schrikt een dame omdat ik ineens voorlangs schiet.
Geen tijd om sorry te zeggen, of om te lachen.
Door die snelle inhaal actie heb ik mijn hele team achter me kunnen laten.
Ik kijk niet om. Vandaag doe ik het alleen.
Het gas houd ik erop. Terug vallen kan altijd nog.
Iets voorbij de 5km een lus, daarna het zelfde pad weer terug.
Zo heb ik een goed beeld van wat er nog achter me loopt.
Als eerst zie ik het paars van Jeffrey op zo’n 600 meter achter me.
Hij moet de brug nog 2 keer over waar ik net weer van af loop.
Ik krijg de wind in de rug.
boreft
Daarachter lopen Maarten en Richard ze lachen en hebben -nog- geen hangende koppies.
Tamara loopt niet in het paars dus ik zie haar bijna over het hoofd.
Asshley ziet er met haar zonnebril en oversized shirt uit als een latijns amerikaans ‘’gangmember’’.
Daar word ik een beetje bang van. Ik loop met een grote boog om haar heen.
Haar thight is vandaag bijzonder neutraal. Zou er wat zijn?
In haar slipstream neemt ze ‘’Diva Mirrela’’ mee, dit keer gekleed in…
Tja. Ik zie eigenlijk alleen haar rooie kop met classy gouden Ray Ban.
Ik moet lachen en denk: meid wat doe je, jezelf aan.
-Later tijdens de afterparty bewijst ze haar waarde voor het team-
Het voordeel van achterin starten is toch wel dat je veel mensen in kan halen.
Een spelletje met mezelf, ik wil er telkens weer 1 inhalen.
Dat kan want er vallen geen grote gaten.
Het blijft net druk genoeg.
Onderweg hoor ik iemand zeggen dat de derde prijs een gratis knipbeurt is.
Nou is m’n vriendin de beste kapster die ik ken, dus met die prijs kan ik niet thuis komen.
Ik zorg ervoor dat ik zeker geen derde wordt.
Ik laat drie mannen voor me lopen en voor de zekerheid nog een stuk of 30.
Voor me loopt een jongen van een jaar of 20.
Hij loopt al een hele tijd in een mooi tempo voor me.
Maar nu loop ik op hem in. Ik ben toch zeker 5 minuten bezig met mijn inhaal actie.
Als ik hem bijna heb, gooit hij z’n handen in z’n nek en begint te wandelen.
Heel jammer nu voelt het niet als een overwinning.
Het asfalt in het park is nu een stuk rustiger, ik hoef nu niet over het gras.
De laatste bocht naar links en dan nog een klein stukkie.
Dat blijkt toch iets langer te zijn dan ik dacht.
11393552_1620283171517689_8231595153557850998_o
Maar toch loop ik over de finish-mat in 45:03 Een nieuw PR!
-in 2010 heb ik de 10K bij de 20vAlphen in 43:46 gelopen, maar toen was het parcours 400m korter-
Ondanks dat ik op de 36ste plaats ben geëindigd is ons team niet heel ver verwijdert van podiumplaatsen.
Want onze pre-afterparty begint op enkele meters van het erepodium.
Na een karige BBQ, veel bier en nog meer gezelligheid gaan we naar Alphen voor de echte afterparty.
On- gedoucht en in hardloopkleding belanden we in de kroeg.
11391260_1856263127932220_7983028413726394050_n
Na een paar speciale biertjes ben ik -de foute Nederlandse zigeuner muziek- zat.
Ik kruip naar huis.
Om 22:34 bereik ik m’n voordeur.
Weer een toptijd.