Ik ben een fucking meervoudig marathonloper van 95 kilo!

Het is koud, nat en donker als we Alphen a/d Rijn verlaten.
We vertrekken naar Amsterdam.
In het holst van de nacht, tenminste zo voelt het.

Mijn tweede en -aller-laatste marathon begint in het Olympisch stadion.
Ik heb me weer over laten halen er nog 1 te lopen.

Straks kan ik zeggen dat ik een meervoudig marathon loper ben en dan is het klaar.
Daarna doe ik het nooit meer.
12079582_10204695252371606_5115760190329098798_n

Met de elite van m’n team Alphen a/d Run sta ik redelijk vooraan in het oranje startvak, daar zijn we op gekleed.
Om ons heen word voornamelijk Frans en Italiaans gesproken.
Hazes klinkt uit de stadionspeaker.
Alles is beter dan die“Lee fucking Towers” van de Rotterdam marathon.

De spanning giert door m’n lijf.
Na een maandenlange periode van voorbereiding, zelfbeheersing en geheelonthouding komt straks de climax.
Vandaag kom ik er achter of het allemaal niet voor niks is geweest.

Toch weer die twijfel.
Het weer twijfelt zelfs, tussen miezer en een hoge luchtvochtigheid.

Even na 9:30 klinkt het startschot.
9 minuten later rennen we juichend over de start.
-dan hebben we het juich gedeelte maar vast gehad-

Mike en Norbert schieten gelijk al weg, zij zijn van plan om veel korter van hun inschrijfgeld te genieten.
Norbert loopt waarschijnlijk heeeerlijk.

Met Harald, Martin en Richard loop ik de eerste kilometers snel en bijna onopgemerkt.
We zetten onze pijlen op net onder de 4 uur maar dat valt moeilijk te peilen.
In Rotterdam liep ik 3:54 daar zou ik nu ook tevreden mee zijn.
20x30-AMAY10261
Hartslag rond de 156.
Alleen m’n kuiten moeten nog warm worden.

Ik loop achter een man die wel al helemaal warm is.
Zeiknat van het zweet met bijhorende zure lucht.
Gadverdamme. Ik schiet er maar ff langs.

Na een kilometer of 8 kom ik in mijn “steady state”.
Het is stukken minder gezellig langs het parcours in vergelijking met Rotterdam.
Maar door de temperatuur en miezer regen loopt het lekker.
20x30-ZZVD4983

Er zit ineens tussen de lopers voor me, een man op z’n knieën op het asfalt.
Gevaarlijk met z’n hoofd op mijn kniehoogte.
Hij komt overeind met brede glimlach en een nat 5 euro biljet tussen z’n vingers, wat hij van straat heeft opgepakt.
Waarschijnlijk gevonden. Hij zet aan en rent weer verder.

Onder de spoorbrug op 14km staan onze trouwste groupies luid te juichen, dat geeft weer een kick.

De 11 doodsaaie kilometers heen en weer langs de Amstel zijn zo saai nog niet.
Voor ons loopt ineens een bloedmooi, zongebruind, piepklein, lichtpaars broekje met lang donker haar in een staart.

Wow! Ze lijkt Italiaans en wulps, we worden er stil van.
Lichtpaars is weer even mijn lievelingskleur.
Ik loop een stapje harder en word gevolgd door mijn gevolg.
De maand seksuele onthouding werpt z’n vruchten af.

Martin zegt dat we terug moeten in tempo.
We moeten haar lange benen helaas laten gaan.

Voor we het weten zijn we al op de helft.
Nog 10km zeg ik, dan gaat het pas echt beginnen.
Dat is ook deze keer weer waarheid.

Als we de spoorbrug weer onderdoor rennen staan onze groupies op de brug.
Ze vallen goed op. -dat komt vooral door hun gegil-

Rond de 30km knijp ik nog een mierzoete sportgel leeg.
Wat ben ik blij dat ik daar straks van af ben.
Zoete herrie, maar m’n motor moet branden.

Richard zeurt helemaal niet dat hij het zwaar heeft, dat valt me zwaar.
Nu ben ik degene die vraagt of het tempo van 5:20 naar tussen de 5:30 en 5:45 kan.
M’n maatjes zeggen ja, maar doen nee.

Gelijk hebben ze.
Tempo veranderen is ook vervelend, maar ik voel dat ik ze moet laten gaan.
37km M’n hartslag gaat omhoog, m’n paslengte word korter.
Als laatste redmiddel spuit ik nog een gel leeg.

Niet veel later gaat het weer wat beter.
Ik loop naast ze en zeg: Hoppa, daar ben ik weer!
Ze kijken verbaast en getergd opzij. Ik lach.
Hun lachen is even vergaan.

M’n huig en luchtwegen zijn rauw van 3:30uur zwaar ademen.
Al m’n spieren zijn stram en ik heb echt geen zin meer, toch neem ik m’n matties op sleeptouw.
Ik loop voorop en sleep ze door het Vondelpark.

Eindelijk lopen we het Olympisch stadion binnen, even het mooiste stadion van de wereld.
De euforie maakt al snel plaats voor meelij.

Zo’n 200 meter voor de finish ligt een oudere man op de eerste baan op z’n zij.
Hij knijpt z’n ogen strak dicht van de pijn.
Lijkbleek.
Z’n lichaam vindt het na 42 kilometer wel genoeg.
Verdomme.

De laatste meters houd ik in, zodat we met z’n vieren naast elkaar finishen.
Geweldig.
Juichend en breed lachend finishen we in 3:52:00 een nieuw PR voor ons alle 4.

Alles doet pijn, zelfs lachen.
Het is en was fantastisch.
Dit doe ik nooit meer, ik houd m’n stramme poten stijf.

Maar ik kan nu wel zeggen dat ik het levende bewijs ben, dat je een marathon onder de 4 uur kan lopen met maar 2 hardlooptrainingen per week.
En…
Ik ben een fucking meervoudig marathonloper van 95 kilo!

Dit was echt de laatste keer.
Echt.
Ik doe het nooit meer, althans niet meer dit jaar.
20x30-AMAH11464
——
Mijn dank gaat uit naar Alphen a/d Run met in het bijzonder:
Harald, Maarten, Marco, Mike, Norbert en Richard.

Voor de toch wel erg leuke trainings periode.
Dankzij jullie heb ik het weer geflikt mannen.

Advertenties

Mijn rondje om Alphen

Begin dit jaar liep ik hem voor het eerst.
Alleen.
Een trainings rondje strak om Alphen a/d Rijn.
Uit en thuis in 23 kilometer.
Liefkozend noemde ik het: Mijn rondje om Alphen.

“Als je zo om je eigen dorp heen loopt, voel je hoe betrekkelijk het eigenlijk allemaal is”.

Later liep ik hem vaker met wat loopmaatjes.
We vonden het een rondje met potentie.
Daar zouden we wat mee moeten doe, een wedstrijd van maken misschien.

Nu maanden later staan we op een nevelige zondagmorgen te wachten voor een stoplicht.

12105773_906421996078368_614599310929191790_n11219656_906421906078377_948734363664511323_n

Dit keer geen startvak, er is zelfs geen startschot.
Maar een druk op het knopje van het verkeerslicht, groen is gaan.

Het licht springt op groen.
De eerste editie van de Halve van Alphen georganiseerd door CASAlphen is van start.

We schieten weg.
De meeste veel te snel. -zoals het hoort bij een wedstrijd-
12079081_906420689411832_4260582171180169496_n

Het -voor ons- bekende parcours is goed aangegeven met witte pijlen op de weg.
Het vrijwel verkeersvrije parkoers rondom mijn dorp loopt van het Spookverlaat via de Hoorn,
het jaagpad langs de Rijn, Weteringpark, de Heimanswetering, de Ridderbuurt,
golfbaan en Park Zegersloot via de Elfenbaan naar de finish bij het Spookverlaat.

Ashley heeft weer een mooie tight aan, met nog 7 andere mannen blijf ik daarom in haar buurt.
De meeste van ons lopen over 2 weken de marathon dus ons tempo is laag, maar zou nog lager moeten zijn.
Er is ons bier beloofd na de finish, dus we gaan iets harder dan zou moeten.

Als de mist optrekt is het al snel warm.
Er loopt al een tijdje een meisje bij ons, dit is haar eerste halve marathon verteld ze.
Onder de 2 uur zou mooi zijn. In dit tempo is dat zeker te doen.

Vanaf de Zegersloot valt ons groepje uit elkaar.
Iets met het kaf van het koren scheiden…
We hebben niet allemaal een goeie dag.

Mijn benen voelen goed, en de rest ook. Ik doe er een tandje bij.
Ik haas het meisje tot aan de verhoging over het spoor.
Daar gaat haar tempo omlaag.

Het laatste stuk langs de N11 zet ik nog even aan.
Mijn negatieve split pakt positief uit.
1:52:06

12144943_906418566078711_324965862554597955_n
10306090_906417942745440_526616309074105410_n

Na de finish roze koeken, mierzoete sportdrank en bier.

Als herinnering een oorkonde waar ik heel dankbaar voor ben, die ik wil beschermen met m’n leven, niet uit het oog verliezen, inlijsten en koesteren enzo.
Maar ik ben hem helaas gelijk al weer kwijt geraakt.

Gelukkig hebben we de foto’s nog.

Waar de “20 van Alphen” de voorjaars klassieker is, daar word de “Halve van Alphen” de najaars klassieker.

De eerste editie van de halve van Alphen is een succes, en wij waren erbij