Een stormachtig Aalsmeer

Minder koud dan vorig jaar, maar wel natter.
Het is in de kantine wel weer net zo druk en gezellig als een jaar geleden.
Inschrijven gaat vlot, net als de stoelgang van Marco.
Hij is weer zenuwachtig.
Het is nog geen half 11 en hij breit alweer z’n tweede bruine trui.
De geur van verse koffie word verdreven door de geur van Marco z’n verse…
De kantine wordt te klein, we gaan naar buiten. Warm lopen.
Met 10 mannen en vrouwen starten we op 2 afstanden, de 10K en 10EM.
Ik loop de 10 kilometer -wat achteraf een foute keuze was-
deze
10 minuten na de 10EM worden we weg geschoten.
De eerste kilometer blijf ik bij Asshley, Richard en Raymond hangen op zo’n 6 min/km.
Ik wil me inhouden tot aan de 5km maar dit is toch echt te traag.
Zonder het te beseffen en zonder wat te zeggen loop ik me los uit de groep.
Ik probeer m’n tempo onder de 5min/km te houden.
Meestal kijk ik niet van te voren hoe het parcours loopt, en loop ik gewoon.
Bij kilometer 3 merk ik dat we heel dicht langs de atletiek baan lopen.
Even later besef ik dat we twee keer het zelfde rondje moeten lopen.
Fuck! Daar heb ik sinds Teteringen een hekel aan.
Schermafbeelding 2015-11-29 om 22.28.29
Een kilometer later begint het serieus te regenen.
De regen voelt -samen met de wind- aan als hagel.
M’n hagelnieuwe schoenen zijn binnen “no time” doorweekt.
Bij kilometer 7 word het echt zwaar.
Ik buig af naar rechts en loop pal tegen de wind in.
Trots, trotseer ik de regen. Heerlijk!
Het stuk langs de dijk loop ik redelijk uit de wind, om hem vervolgens boven op de dijk weer hard in m’n bakkes te krijgen.
Maar ik laat me niet kennen, blijf op tempo.
Met een hartslag van 180 en m’n ademhaling op hol.
Blik op oneindig, kale kop in de wind en gaan.
Als ik voor de tweede keer de baan oploop is m’n hartslag weer normaal, en “heb ik nog over”.
Ik zou er nog makkelijk 6km bij kunnen pakken.
Na 0:49:41 krijg ik een “weggooier” omgehangen, een medaille die ik thuis apart hang.
-naast die van vorig jaar dat was precies dezelfde-
Ondanks het weer toch heerlijk gelopen.
Erwtensoep en broodjes kroket in de kantine en een eervolle vermelding in de top 10.

 

Volgend jaar loop ik gewoon weer de 10EM, want twee keer hetzelfde rondje is niet mijn ding.
Recht tegenover de uitrit van de atletiekbaan zit een oud dorps café met speciale biertjes dat is dan weer wel mijn ding.
Advertenties

7HL2015

De Zevenheuvelenloop is echt wel “een ding” in de hardloopwereld.
Een strak georganiseerd, groot maar vooral gezellig evenement.
Aan ons zal het niet liggen wij hebben er dit jaar ook zeker “een ding” van gemaakt.
Met een touringcar vol gezelligheid, lopers en supporters gaan we Nijmegen laten zien wie we zijn.

 

Om 9:30 vertrekt de bus die wij geregeld hebben vanaf de eerste opstapplaats in Nieuwkoop.
10:15 Na 2 vergeten startbewijzen en 1 vergeten dame vertrekt de bus een kwartier later dan gepland vanuit Alphen.
Maar we hebben nu alles en iedereen aan boord voor een geweldige dag.
En we zijn nog ruim op tijd.
We parkeren de bus naast de Zevenheuvelenexpo.
Het regent dat het giet dus de bus doet dienst als kleed en wachtruimte.
Heerlijk relaxed komen we precies op tijd de bus uit voor een kleine plaspauze.
Als we de startvakken bereiken houd het op met regenen.
Schermafbeelding 2015-11-18 om 20.59.42
Ook dit jaar starten we weer in verschillende startvakken.
Met Willeke, Harald, Marco en Martin sta ik in het Lintsen blauw en wachten we in het oranje startvak de laatste minuten weg.
De allerlaatste minuut is een “stille” om de aanslagen in Parijs te herdenken.
Maar het wordt verstoord door een droeftoeter die op een balkon hard Pang! roept.
Wat een laffe, respectloze, halve tamme.
Hij lacht stom, als hij vanuit de startvakken word aangekeken door duizenden ogen die hem wel kunnen euh.. schieten.
En loopt dan met de staart tussen z’n benen naar binnen.
Dan is het 50 seconden sereen stil op straat, een mooi gebaar.
Het startschot.
De donkerste atleten worden zoals gewoonlijk als eerst weg geschoten.
10 minuten later ons startvak.
Sinds de marathon van Amsterdam heb ik steeds langer nodig om in m’n ritme te komen.
-een kilootje of 5 zwaarder, ik schurk tegen de 100 kilo aan, heeft er misschien ook mee te maken-
Dus ik probeer het vandaag met een negatieve split.
M’n maatjes willen dat ook, maar ze vliegen 1 voor 1 bij me vandaan.
Ze trappen elke keer weer in die beginners fout.
De eerste kilometer loop ik alleen met Harald.
Totdat hij een vluchtheuvel rechtsom pakt en ik linksom.
Daarna doen we het zelfde met een rotonde en ik ben hem kwijt.
Ik blijf links lopen, ga zelfs even wandelen bij de eerste drankpost.
Herpak mezelf en bij de eerste echte heuvel haal ik veel mensen in die mij kort daarvoor voorbij liepen.
Bij het dalen word ik snel ingehaald, maar bij het opgaan pak ik ze weer terug. Allemaal.
Wat een heerlijk gevoel, en wat een mooi gezicht als ik ver voor me kijk en de lopers daar het dal door zie krullen.
Vanachter hoor ik een zwaar ademende man aankomen. Kreunend bijna.
Ik laat me inhalen om te kijken wie of wat het in godsnaam is.
Als ik opzij kijk zie een kreunende Neanderthaler naast me lopen.
Hij draagt een singlet en een hoog uitgesneden vlinder-sportbroek
-een setje wat in de jaren 70 echt wel hip was-
Met op de onbedekte plekken een shitload aan rug, schouder en been haar. Gitzwart, nat haar.
Hij mist alleen nog een knots op z’n schouder. Ik moet er om lachen.
Als ik weer kan lachen, kan ik ook wel een stapje harder bedenk ik me.
Dat word me een stuk makkelijker gemaakt doordat het parcours deze laatste 4km daalt.
Met gespaarde energie ga ik weer rechts lopen, mensen inhalen.
Het gaat nog steeds niet makkelijk, maar het voelt wel beter dan de eerste kilometers.
De laatste paar honderd meter word ik door het publiek gedragen. Geweldig!
1:15:18 ruim 3 minuten trager dan vorig jaar. Op naar de afterparty!
Schermafbeelding 2015-11-18 om 23.35.37
Zoals altijd is het bier en de bitterballen na de wedstrijd weer een pleister op de hardloopwonden.
Verdeelt over verschillende kroegen, laten wij het ons goed smaken en in de bus terug gaat het feest gewoon nog ff door.

Trots op Richard en mezelf omdat wij dat toch maar ff geregeld hebben.

Wat een ongeregeld zooitje, heerlijk!
Maar ik ben vooral trots op Sandra en Tamara dat ze toch de 15 kilometer hebben uitgelopen ondanks blessureleed.
goed sandra
Volgend jaar doen we het weer!

Dooie boel in het donker

Het lijkt erop dat De Bergrace by Night alles in zich heeft om een goed evenement te worden.
IMG_469812187902_917996908270158_1135162268264214129_n12208487_917996951603487_7615916791687359730_n
11,6km. Door het donker hollen.
Start 23:10 vanuit Wageningen.
Bedtijd voor de meeste mensen. -en toeschouwers-
429 lopers. Finish in Ouwehands Dierenpark Rhenen.
IMG_4690
Mijn plan is om volgende week te pieken, vandaag niet op tijd te lopen.
Maar m’n maatjes denken daar al gelijk heel anders over.
Ze starten snel. Ik ga mee.
Pijn in m’n lijf.
De hoogte meters trekken aan m’n onderrug.
Met squatten deze week heb ik m’n rug verdraaid en dat zeurt nu.
Bij 4 km ga ik wandelen van de pijn.
Wandelen verlicht, maar daardoor zit het niet goed in m’n hoofd.
Nu al wandelen, ik ben nog niet eens op de helft.
Rennend en wandelend op het randje van m’n pijngrens.
Ik baal.
Links naast me loopt ineens een lange tights met een druk fluor kleurig patroon.
een blond staartje, een goedkope deodorant walm en een hoofdlamp.
Maar het dansende fluor trekt al m’n aandacht.
Als ze bijna uit zicht verdwijnt zet ik aan en blijf er vlak achter hangen.
Ze haalt haar tights op. Wow!
En daarna haar neus… Ze spuugt onder grote druk een fluim op het asfalt.
Ik ga weer wandelen.
Hardlopen en wandelen wisselen elkaar af.
En dan is 11 kilometer ineens heel lang.
Ineens een hand op m’n schouder.
Hey John, gaat het?
William komt vanachter naast me lopen.
Als ik weer wandel word ik ingehaald door een te zware man die heftig hijgt.
Met snelle korte teugen, ik voel de pijn in z’n longen.
Als ik weer ren haal ik hem met gemak in, als ik wandel hij mij weer.
Kom op nog maar 2 kilometer! zegt hij ineens door z’n gehijg heen.
Van binnen lach ik.
Hij moest eens weten dat hij naast een meervoudig marathon loper loopt.
Ik besluit hem kapot te lopen en zet aan.
Hij ziet m’n glimlach niet in het donker.
De miezer gaat over in regen.
Langzaam voel ik een korte pauze aankomen.
Ik zoek een boom. Peuter m’n touwtje los.
En sta door de wind ineens heel wild te plassen.
De laatste kilometer is het zwaarst.
Dat is altijd zo, maar zeker hier.
Iets hellend door blubber met kiezels, tenminste zo voelt het.
Zien doe ik het niet. Alles is zwart om me heen.
Op het schijnsel van m’n Led-Vest na.
Bij de finish staan hooguit 30 toeschouwers.
Voor de rest heb ik 11km lang alleen maar 50 tinten zwart gezien, en wat fakkels en vuurpotten.
Geen muziek onderweg of enige vorm van sfeer.
Niet te vergelijken met de gezelligheid van de Damloop by Night.
Deze duisternis is weinig inspirerend.
11,6km met wandel pauzes in 01:08:27 is niet eens heel slecht .
De afterparty is in het dichtstbijzijnde ‘Café HP’.
Het is nog even onderhandelen om binnen te komen met onze sportschoenen.
Maar zodra Richard de Nederlandstalige muziek binnen hoort, twijfelt hij geen moment.
Zwaait wat met z’n politie-pas en krijgen we het eerste rondje gratis.
De gezelligheid van ons team maakt een waardeloze wedstrijd ruimschoots goed.
Om 3:00 loop ik m’n slaapkamer in, ruik m’n kussen en val in slaap.
Even later word ik wakker van het koude laminaat en duik in bed.
Moe maar voldaan.

Het begin en het pokke-eind

1 november. De Zilveren turf loop – Mijdrecht
Daar waar het een jaar geleden allemaal begon.
IMG_4687
Met het uitwisselen van telefoon nummers voor een whatsapp-groep met de naam Run4Fun.
Iets later een heuse Facebook groep.
Eind mei ging het allemaal in een stroomversnelling.
Run4Fun werd Alphen a/d Run.
We kregen ons eigen logo, truien en een shirt-sponsor.
En de leden stroomde binnen.
Van 4 Alphen a/d Run’ners, naar nu precies een jaar later ruim 60 leden.
Op onze verjaardag is het ook de 25ste verjaardag van de Zilveren turfloop.
Twee weken na mijn marathon. Sindsdien heb ik maar 1 keer gelopen.
De druk is eraf, het hoeft niet meer. Heerlijk.
Maar ik wil het wel. Ik ga het weer langzaam op pakken.
Vandaag verwacht ik geen toptijd.
Gewoon lekker lopen.
Met z’n dertienen starten we op de 10K in overwegend blauwe “Lintsen Kappers” shirts.
Op m’n horloge stel ik 50 minuten in als eindtijd.
Dat moet te doen zijn.
De eerste kilometers gaan snel, maar zwaar.
Zonder op m’n horloge te kijken volg ik Marco die weer in topconditie raakt.
Met Martin en Norbert volg ik hem op de voet.
Ze gaan snel en blijven snel gaan.
Maar ik heb twee weken geleden al gepiekt.
M’n benen voelen zwaar.
Toch weer te hard van start gegaan. Fuck!
Ik laat me terug vallen en ga rechts lopen en laat me niet afleiden door m’n sporthorloge.
Ik wil lekker lopen, niet het gevoel hebben dat ik sneller of langzamer moet van m’n klokkie.
Tot kilometer 6 laat ik me voornamelijk inhalen.
Dan pas ben ik eindelijk warm en op tempo.
In 00:48:39 haal ik de finish.
Niet ontevreden.
Het was maar 10 kilometer, maar wat is dat een pokke-eind.
De marathon zit nog steeds in m’n lijf, en daarmee ook het besef dat een marathon uitlopen echt wel een ding is om trots op te zijn.