Alpe d’Huzes 2016

Donderdag 2 juni

Koersdag
00:00 Ik lig al 2,5 uur wakker, kan weer niet slapen. Strak van de spanning.
1:55 Onze horloges gaan synchroon af.
Wakker worden hoef ik niet want dat ben ik al, klaarwakker.
Hooguit een uur geslapen, maar als je in de nacht rust, telt dat volgens mij als nachtrust.
2:15 Ontbijt/koolhydraten stapelen.
Het voelt als midden in de nacht. Want dat is het ook.
3:00 Voor het Palais des Sports staat de bus klaar die ons naar de start onderaan de berg brengt. Op de weg naar beneden staan in verschillende bochten kaarsen te branden, die zijn neergezet om dierbaren te herinneren. Ik word er stil van.
4:00 Zo’n 1170 meter lager stappen we uit de bus.
Het is hier een stuk warmer, ik ben nu al blij met m’n mouwloze shirt en korte broek.
IMG_5958
Nog een laatste wilde plas in een verlaten steeg. Ik trek m’n broek en veters nog eens goed strak ik ben er klaar voor. Maanden training komen nu tot uiting.
4:30 Start. Er wordt afgeteld.
Na een kudde wielrenners mogen ook wij van start via een zandloper-start.
Het is nog pikkedonker in het dorp onderaan de berg.
De straat wordt verlicht door een lange lint achterlichten.
De lint golft langzaam de berg op, en wij rechts ernaast.
We zijn met 202 hardlopers tegen ruim 4700 wielrenners in de minderheid.
De eerste kilometer is nog vlak daarna schieten we omhoog.
Zo ook mijn hartslag. Met 170hsm loop ik al gelijk in het rood.
De eerste drie bochten 21, 20 en 19 op de berg zijn het steilst ik bijt me er wel doorheen.
We halen veel fietsers in.
Krakende kettingen en luid gehijg.
In bocht 19 zitten er al veel fietsers op het muurtje uit te hijgen.
Wielrenners zijn luie hardlopers.
Als je bij de eerste bochten al moet zitten ben je wel héél lui.
Na bocht 18 wordt het vlakker maar dat merk ik niet aan m’n hartslag.
Ik besluit niet meer op m’n hartslag te letten.
De meeste wielrenners gaan met onze snelheid mee omhoog.
Richard loopt een meter of 5 voor me, zo veel mogelijk rechts.
Als we andere lopers tegenkomen halen we hen in.
Ondanks m’n hoge hartslag loopt het best lekker.
We maken soms een praatje met de fietsers.
Als de toeschouwers hardlopers voorbij zien komen gaan ze net wat harder klappen.
We krijgen veel respect van wielrenners. Ze vinden het knap wat we doen.
De berg ontwaakt en wordt langzaam schemerig.
In de bochten onder ons zie ik weer die mooie sliert van lichtjes.
In bocht 7 komen we eindelijk de eerste drankpost tegen.
Het is er één zonder bekers, je kan er wel je bidon vullen.
Maar die heb je niet als hardloper.
We pakken een minuut voor wat water en een gel.
Schemering gaat over in daglicht.
Na de laatste bocht lopen we eindelijk het dorp in.
Het is nog voor half 7 maar wel al druk langs het parcours.
Het is zwaar maar ik ben nog wel scherp en zie dat een mevrouw een foto wil maken maar dat haar lenskapje er nog op zit. Ik zeg er wat van en ze moet lachen omdat ik het eerder doorhad dan zijzelf.
Bij de laatste hoogtemeters krijgen we vleugels
Daarna nog 50 meter naar beneden richting finish.
6:22 Lachend en juichend komen we over de streep.
Met een tijd van 01:53:11
Ik breek. Compleet gesloopt maar wat is dit fantastisch!
Ruim 1:42 in het rood gelopen, gemiddelde hartslag van 167hsm.
Schermafbeelding 2016-06-05 om 14.40.58
We lopen naar ons meetingpoint, waar we goed verzorgd worden en dat is maar goed ook. Ik heb weinig energie en zit erbij als een gympie.
De koffie die ik krijg gooi ik na 2 slokken weer weg, het slaat op m’n maag.
Een AA-tje en wat ontbijtkoek later wil ik weer omlaag. Toob regelt vervoer.
Gewikkeld in een warmhoud-folie hebben we het toch koud.
Met de autoverwarming op 22 graden dalen we weer af voor onze 2e beklimming.
De spieren nog koud en stram.
8:04 De 2e beklimming. Gelijk al pijn, spierpijn ‘all over’.
Maar dat loop ik er wel uit, ik moet nog een keer die fucking berg op.
Opgeven is geen optie!
Het gaat moeizaam… eigenlijk gaat het helemaal niet.
Kilometer 3 voelt aan als de 35ste kilometer in een marathon.
Hardlopen en wandelen wisselen elkaar af.
Ik ben leeg, kan wel janken.
Alles doet pijn. M’n benen, middenrif en zelf adem halen doet pijn.
Ik moet door, ik ga door.
Dit hakt erin. Hier kan geen marathon tegenop.
09:18 In bocht 7 staat m’n vriendin met aanhang.
Huilend vlieg ik haar om de nek.
Ik wil niet meer.
We staan even stil bij de kaarsen die branden voor m’n moeder, Gerard, Bert en andere.
Ik druk m’n Polar in voor de laatste 5km.
M’n benen kunnen me nog net dragen.
Het enige wat ik nog waarneem is dat Richard nog heel makkelijk loopt.
Hij loopt van bocht naar bocht en wacht daar steeds tot ik er ben.
Het parcours lijkt langer dan de eerste beklimming.
Vechtend beweeg ik mezelf omhoog, naar de finish.
10:21:12 Kapot, gebroken maar trots rennen we arm in arm onder de finishboog door.
We hebben het geflikt. 2:16:26 deze keer.
13335975_1112353602141268_6942713362501687192_n
Lichamelijk en emotioneel gebroken zit ik onder een warme deken in het meetingpoint.
Het hele meetingpoint voelt aan als een warme deken.
Ik word in de watten gelegd, volgestopt met drank en voer.
Nauwlettend door verschillende ongeruste blikken in de gaten gehouden.
Langzaam trek ik weer een beetje bij en besef me wat een geluk ik heb dat ik dit mocht doen, dat ik dit mocht beleven.
Deze prestatie steekt als een berg boven de andere uit.
Dit is de prestatie van m’n leven.
Team Alphen d’Huzes bedankt voor alles het was geweldig.
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s