Alpe d’HuZes ’19

2 juni aankomst

Na bijna 12 uur rijden komen we eindelijk aan bij de Alpe. Een comfortabel busje, maar na 12 uur ben je er echt wel klaar mee.

Onderaan de berg begint het pas echt. Het Alpe d’HuZes gevoel. We volgen de 21 bochten naar de top. De bochten die ik in 2016 en 2017 van dichtbij gezien en vooral gevoeld heb.
Dat gevoel komt met elke bocht weer harder binnen.
Een soort kippenvel-gevoel maar dan warm en onderhuids, dichter bij je ziel.

We stoppen voor een foto moment in bocht 7 bij het kerkje “de Hollandse bocht” de bocht waar ik er in 2016 echt wel klaar mee was. Maar opgeven was toen geen optie.

In het afgelopen jaar heb ik geleerd dat leven soms geen optie meer is. En dat je dan niet anders kan dan opgeven.

Mijn 3e keer Alpe d’Huzes
Ik wilde het niet meer doen. Een herhaling van een herhaling. 
Maar na het overlijden van m’n schoonvader eind oktober en mijn eigen vader eind maart moest ik eigenlijk wel.

Bij terugkomst in 2017 stapte ik uit de bus in Alphen en stond m’n vader me op te wachten met natte ogen. “ben blij dat je er weer bent jongen”.
Hij was trots dat ik het weer geflikt had, alleen die lange busreis vond hij maar niks.

Vanmorgen zou hij me ook zeker hebben uitgezwaaid om 6:30. 
Dan had ik hem vanaf de berg ge-appt;
Ik ben weer veilig aangekomen, het is fijn om hier weer te zijn pap.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s