Alpe d’Huzes 2017

Kanker is klote.
Mijn moeder overleed op 18 juni 2015 aan gevolgen ervan.
In datzelfde jaar overleed ook de broer van Richard op 30 december aan deze vreselijke ziekte.
IMG_6019 (1)
Marathonlopers waren we al, dus het was slechts een kleine stap om van de Alpe d’Huzes 2016 onze nieuwe uitdaging te maken.
Niet op de fiets maar op onze favorieten schoenen. Hardloopschoenen.
Zo konden we onze pijn en verdriet omzetten in daadkracht en nog een steentje bijdragen aan onderzoek naar de genezing van kanker ook.
De werving en actie periode was zo bijzonder en de gehele week op de berg was zo’n intense beleving dat we het nog 1 keer gaan doen.
In de vroege ochtend van 1 juni 2017 gaan we de berg weer op maar nu met een heel team.
We hebben nu een team lopers om ons heen verzameld en zullen de berg met z’n tienen bedwingen.
Allemaal te voet want zo zijn wij.
“Fietsen is voor luie hardlopers”.
Ik zelf doe weer mee om 3 redenen.
1 De sportieve prestatie.
Ik ben gezond en fit genoeg, ik kan het en ik ga het doen ook. Voor de 2e keer 2 keer omhoog.
De Alpe d’Huzes heeft iets magisch, het is mooier en intenser dan een marathon en de prestatie groter.
Je voelt je zo nederig, nietig en klein als je daar vanuit het donker die grote, mistige berg oploopt.
Maar tegelijkertijd doe je ook zoiets groots.
2 Geld voor onderzoek naar kanker.
Simpel zat, ik krijg m’n moeder, de broer van Richard en al die anderen er niet mee terug, maar er kunnen wel andere mensen geholpen worden.
Onderzoek voor de mensen die nu ziek zijn en de zieken van morgen.
3 Verwerking en bezinning.
Het zal niet zo heftig en emotioneel beladen zijn als de eerste keer, maar verwerking zal er zeker zijn.
Ik loop de berg op met gevoel.
———
Een berg op lopen is 1 ding maar sponsorgeld bij elkaar krijgen is iets totaal anders.
Daar zag ik dan ook als een ‘berg’ tegenop begin 2016.
Achteraf was dat nergens voor nodig geweest.
“Kanker opent deuren”
Helaas heeft bijna iedereen er wel mee te maken gehad in zijn familie, onder z’n vrienden en/of bekenden.
Uit alle hoeken en gaten kwam hulp. We kregen mooie samenwerkingsverbanden, bedachten samen acties.
Al met al een mooie maar drukke periode waarin we konden rekenen op veel steun van verschillende partijen.
Dat resulteerde in ruim €13,600 sponsorgeld.
Geld dat rechtstreeks bij de stichting Alpe d’Huzes terecht kwam en waar onderzoek mee wordt gedaan naar kanker.
We willen nu als team voor 2017 €15,000 ophalen en daarvoor hebben we mooie acties bedacht.
Voor de edite van 2016 hebben we het vooral in de sport gezocht.
Nu met 10 lopers hebben we een breder netwerk en zal je ons ook op andere plaatsen tegenkomen.
We proberen iets terug te geven voor de donaties, zo hebben we nu ook een loterij.
Bij elke 500 verkochte loten verloten we leuke prijzen.
Bij elke particuliere donatie van €5,- krijg je al een lot.
Verder blijft de kortingsactie van Led-Vest.nl nog tot het eind van het jaar lopen.
Met kortingbon code: alphenadrun krijg je 15% korting op een Led-Vest en gaat er per vest €2,- naar onze Alpe d’Huzes actie.
Op onze actie pagina lees de motivatie van mijn teamleden.
We hebben allemaal een eigen verhaal, maar allemaal hetzelfde doel.
Alphen a/d Run gaat de Alpe d’HuZes op, kanker moet de wereld uit.
———
Bij voorbaat bedankt voor je steun.
John Linting
img_5974-kopie

https://deelnemers.opgevenisgeenoptie.nl/alphendhuzesteam1

Advertenties

Diep gaan op ‘De Berg’

De Alpe d’Huzes.

Een bedevaartsoord voor iedereen die met kanker te maken heeft (gehad).

Geen genezing maar verwerking.
 –
Alweer een paar weken terug maar ik word nog dagelijks aangesproken op m’n prestatie daar.
 –
Die Alpe had ik een jaar geleden al willen doen.
De reden dat ik vorig jaar niet meedeed is ook gelijk de reden dat ik dit jaar wel meedeed.
De ziekte van m’n moeder verslechterde met de dag.
Een jaar geleden schreef ik een blog speciaal voor de Alpe d’Huzes dit jaar was ik erbij.
 –
 –
Het was geweldig. Een beleving op zich, de hele week.
 –
Bij aankomst onderaan de berg voel je de “magie” van de Alpe al.
De emotie. Iedereen in de bus is stil bij de rit omhoog.
De eerste kennismaking met de berg is heftig.
Ik voel gelijk dat de emotie er hier echt wel uit komt, maar ik geef me niet zomaar gewonnen.
 –
Dat gebeurde pas na m’n eerste beklimming.
Lichamelijk en emotioneel was het op.
Ontlading groter dan die van een marathon.
Tranen.
 –
Ik heb daar ooit iets over geschreven:
 –
Nog nooit zoveel hoogte meters gemaakt en tegelijk zo diep gegaan.
Er worden alweer plannen gemaakt voor een volgende keer.
 –
De Alpe d’Huzes, daar kan geen marathon tegenop.
—-

Alpe d’Huzes 2016

Donderdag 2 juni

Koersdag
00:00 Ik lig al 2,5 uur wakker, kan weer niet slapen. Strak van de spanning.
1:55 Onze horloges gaan synchroon af.
Wakker worden hoef ik niet want dat ben ik al, klaarwakker.
Hooguit een uur geslapen, maar als je in de nacht rust, telt dat volgens mij als nachtrust.
2:15 Ontbijt/koolhydraten stapelen.
Het voelt als midden in de nacht. Want dat is het ook.
3:00 Voor het Palais des Sports staat de bus klaar die ons naar de start onderaan de berg brengt. Op de weg naar beneden staan in verschillende bochten kaarsen te branden, die zijn neergezet om dierbaren te herinneren. Ik word er stil van.
4:00 Zo’n 1170 meter lager stappen we uit de bus.
Het is hier een stuk warmer, ik ben nu al blij met m’n mouwloze shirt en korte broek.
IMG_5958
Nog een laatste wilde plas in een verlaten steeg. Ik trek m’n broek en veters nog eens goed strak ik ben er klaar voor. Maanden training komen nu tot uiting.
4:30 Start. Er wordt afgeteld.
Na een kudde wielrenners mogen ook wij van start via een zandloper-start.
Het is nog pikkedonker in het dorp onderaan de berg.
De straat wordt verlicht door een lange lint achterlichten.
De lint golft langzaam de berg op, en wij rechts ernaast.
We zijn met 202 hardlopers tegen ruim 4700 wielrenners in de minderheid.
De eerste kilometer is nog vlak daarna schieten we omhoog.
Zo ook mijn hartslag. Met 170hsm loop ik al gelijk in het rood.
De eerste drie bochten 21, 20 en 19 op de berg zijn het steilst ik bijt me er wel doorheen.
We halen veel fietsers in.
Krakende kettingen en luid gehijg.
In bocht 19 zitten er al veel fietsers op het muurtje uit te hijgen.
Wielrenners zijn luie hardlopers.
Als je bij de eerste bochten al moet zitten ben je wel héél lui.
Na bocht 18 wordt het vlakker maar dat merk ik niet aan m’n hartslag.
Ik besluit niet meer op m’n hartslag te letten.
De meeste wielrenners gaan met onze snelheid mee omhoog.
Richard loopt een meter of 5 voor me, zo veel mogelijk rechts.
Als we andere lopers tegenkomen halen we hen in.
Ondanks m’n hoge hartslag loopt het best lekker.
We maken soms een praatje met de fietsers.
Als de toeschouwers hardlopers voorbij zien komen gaan ze net wat harder klappen.
We krijgen veel respect van wielrenners. Ze vinden het knap wat we doen.
De berg ontwaakt en wordt langzaam schemerig.
In de bochten onder ons zie ik weer die mooie sliert van lichtjes.
In bocht 7 komen we eindelijk de eerste drankpost tegen.
Het is er één zonder bekers, je kan er wel je bidon vullen.
Maar die heb je niet als hardloper.
We pakken een minuut voor wat water en een gel.
Schemering gaat over in daglicht.
Na de laatste bocht lopen we eindelijk het dorp in.
Het is nog voor half 7 maar wel al druk langs het parcours.
Het is zwaar maar ik ben nog wel scherp en zie dat een mevrouw een foto wil maken maar dat haar lenskapje er nog op zit. Ik zeg er wat van en ze moet lachen omdat ik het eerder doorhad dan zijzelf.
Bij de laatste hoogtemeters krijgen we vleugels
Daarna nog 50 meter naar beneden richting finish.
6:22 Lachend en juichend komen we over de streep.
Met een tijd van 01:53:11
Ik breek. Compleet gesloopt maar wat is dit fantastisch!
Ruim 1:42 in het rood gelopen, gemiddelde hartslag van 167hsm.
Schermafbeelding 2016-06-05 om 14.40.58
We lopen naar ons meetingpoint, waar we goed verzorgd worden en dat is maar goed ook. Ik heb weinig energie en zit erbij als een gympie.
De koffie die ik krijg gooi ik na 2 slokken weer weg, het slaat op m’n maag.
Een AA-tje en wat ontbijtkoek later wil ik weer omlaag. Toob regelt vervoer.
Gewikkeld in een warmhoud-folie hebben we het toch koud.
Met de autoverwarming op 22 graden dalen we weer af voor onze 2e beklimming.
De spieren nog koud en stram.
8:04 De 2e beklimming. Gelijk al pijn, spierpijn ‘all over’.
Maar dat loop ik er wel uit, ik moet nog een keer die fucking berg op.
Opgeven is geen optie!
Het gaat moeizaam… eigenlijk gaat het helemaal niet.
Kilometer 3 voelt aan als de 35ste kilometer in een marathon.
Hardlopen en wandelen wisselen elkaar af.
Ik ben leeg, kan wel janken.
Alles doet pijn. M’n benen, middenrif en zelf adem halen doet pijn.
Ik moet door, ik ga door.
Dit hakt erin. Hier kan geen marathon tegenop.
09:18 In bocht 7 staat m’n vriendin met aanhang.
Huilend vlieg ik haar om de nek.
Ik wil niet meer.
We staan even stil bij de kaarsen die branden voor m’n moeder, Gerard, Bert en andere.
Ik druk m’n Polar in voor de laatste 5km.
M’n benen kunnen me nog net dragen.
Het enige wat ik nog waarneem is dat Richard nog heel makkelijk loopt.
Hij loopt van bocht naar bocht en wacht daar steeds tot ik er ben.
Het parcours lijkt langer dan de eerste beklimming.
Vechtend beweeg ik mezelf omhoog, naar de finish.
10:21:12 Kapot, gebroken maar trots rennen we arm in arm onder de finishboog door.
We hebben het geflikt. 2:16:26 deze keer.
13335975_1112353602141268_6942713362501687192_n
Lichamelijk en emotioneel gebroken zit ik onder een warme deken in het meetingpoint.
Het hele meetingpoint voelt aan als een warme deken.
Ik word in de watten gelegd, volgestopt met drank en voer.
Nauwlettend door verschillende ongeruste blikken in de gaten gehouden.
Langzaam trek ik weer een beetje bij en besef me wat een geluk ik heb dat ik dit mocht doen, dat ik dit mocht beleven.
Deze prestatie steekt als een berg boven de andere uit.
Dit is de prestatie van m’n leven.
Team Alphen d’Huzes bedankt voor alles het was geweldig.

Woensdag 1 juni de dag voor koersdag

Lief dagboek

Deze maand is het alweer een jaar geleden dat m’n moeder overleed aan kanker.

Een jaar van eerste keren. De eerste keren zonder.
Het jaar waarin ‘ff naar m’n ouders’ ‘ff naar m’n vader’ werd.
Het jaar waarin Moederdag, 1e vader werd.
Vanaf nu heeft een jaar 2 vader-dagen.
En zo nog veel meer pijnlijke eerste keren.
Ik weet dus heel goed wat ik op de Alpe kom doen.
IMG_5961
De berg is intussen een Hollandse enclave, op de restaurants na, die hebben allemaal nog gewoon een Italiaanse(!) kaart.
11:00 Start Alp duZus.
Alle vrijwilligers die al de hele week en ook morgen alles verzorgen lopen, wandelen en fietsen de berg op.
13:00 We staan langs de kant in de laatste kilometer bij een druk terras. Hollandse muziek en gezelligheid.
We moedigen onze wandelaars aan.
Met nu al zoveel emotie dat ik morgen een zonnebril op doe.
Puur om m’n hooikoorts te verbergen.
Wat is dit een geweldige ervaring.
16:00 Nog even een klein alcoholvrij drankje in de pub met de dames. Een pizza en naar het hotel. Rust!
Iedereen heeft zo z’n rituelen voor de wedstrijd. Wielrenners poetsen hun fiets of gooien er nog ff een “blad 32” op.
Zo schil ik m’n peer en sta een uur onder de douche.
-dat laatste is vooral omdat ik mezelf kan zien in de grote spiegel op de binnenkant van de badkamerdeur. Ik heb het nogal getroffen met mezelf-
Richard daarentegen luistert een cd’tje van Django Wagner en slaapt de nacht voor de wedstrijd altijd geheel in hardloopkleding inclusief schoenen. Ik laat hem ook nu weer in zijn waarde.
Het is al de hele week rond de 10 graden miezerig en bewolkt. Maar als de zon door het wolkendek prikt merk je dat hij hier dichterbij staat.
Als hardloper kan je, je daar moeilijk op kleden.
Het onmogelijke tijdstip, het weer, stijgingspercentage maar vooral de emotie maken het zwaar. In elke bocht spandoeken, kaarsen. En foto’s van mensen die er niet meer zijn.
Morgen hooikoorts alarm!!
M’n wekker gaat om 02:00

Dinsdag 31 mei 2016 Alpe d’Hues

Lief dagboek,
7:20 Na een heerlijke nacht -waarin ik geen oog heb dicht gedaan- worden we wakker als
“de mannen van de dag”
Een titel die hier op de berg zo ongeveer gelijk staat aan de Nobelprijs voor de vrede.
We voelen ons een beetje jarig vandaag.
IMG_5930
10:30 Na onze 3e signeersessie beginnen we aan onze laatste training. 5km met zo weinig mogelijk hoogtemeters. Uiteindelijk worden dat er 70. Vlak lopen blijft lastig in de bergen.
12:00 Relax-stand in de hotel lounge.
Hier op de berg wordt er veel over kanker gesproken. We hebben er allemaal mee te maken. Saamhorigheid. Ieder z’n eigen verhaal maar hetzelfde doel.
Gedeelde smart is halve smart.
15:00 Het wordt weer drukker in het dorp.
Ik zie de mooiste fietsen voor bij rijden. Voor de “mannen van de dag” komen vandaag toeschouwers. Carla en haar vriendinnen.
Ze zijn aangekomen in het appartement van Henk en z’n dames.
Als we ze daar verwelkomen, komen onze vrouwen na een minuut of 10 uit een slaapkamer tevoorschijn.
Het kleine appartement heeft een hoog pollen gehalte. Zowel Richard als ik hadden niet verwacht dat onze meiden ook naar de berg zouden komen. Ik heb acute hooikoorts verschijnselen.
Fijn dat ze er zijn, wat hier op de berg gebeurt kan je niet uitleggen.
Dat moet je zien, dat moet je beleven!
20:00 We slaan de Alpe d’Huzes eet-tent over en gaan met onze vrouwen en fans in een ander restaurant eten.
Één met vlees en patat, Richard heeft een goede dag.
22:00 We halen ons startbewijs op, het wordt een beetje meer tastbaar.
Ik zet m’n hardloopschoenen vast de goede kant op, laad m’n Led-Vest op ze zullen me zien als ik in het donker die berg op ren.
23:00 Ik ga proberen om maar weer eens wat te slapen.

Maandag 30 mei 2016

Lief dagboek,

Ik ben vannacht maar liefst 4x door m’n te korte Franse bed gezakt.
-ik moet toch echt wat aan m’n gewicht doen-
Vannacht mag ik bij Richard in z’n twijfelaar.
Vanmorgen bij het uitgebreide ontbijt zaten 4 vrouwen met natte, rode ogen m’n blog van gisteren te lezen. Ook hooikoorts.
Om 11uur zijn we met de 3 andere hardlopers naar bocht 7 gebracht in een geblindeerde bus. Vandaar in 5km met Richard en Joel omhoog kapot gegaan.
Ijle lucht. Hoge hartslag. Brandende longen. Pijn! 7:39min/km 355 hoogtemeters. Gemiddelde hartslag 140. Snel herstel. Ik weet een beetje wat ik kan verwachten. 2x omhoog is echt krankzining.
IMG_5931
13:30 Één van ons 2 kon geïnterviewd worden voor “de man van de dag”. En we zijn er pas een dag! Maar ik liet de eer over aan Richard. Hij kijkt zieliger. Het komt morgen al in het online magazine en op Alphens.nl
14:00 Een snelle -hand- douche die na 20 minuten best warm wordt.
15:00 Klein blond biertje.
Oud Rooie dorper John Heitinga een hand schudden. -zus je krijgt de groeten-
Richard wilde perse met John op de foto. Zogenaamd voor zijn zoon. Die foto komt later deze week online. Richard was vergeten z’n buik in te houden, dus er moet wat ge-fotoshopt worden.
IMG_5921
18:00 lopend buffet in de evenement tent.
Grote vreetschuur maar toch goed eten en gezelligheid. Richard at liever een saucijzenbrood.
Een moeilijke eter is moeilijk voor zichzelf.
De berg wordt langzaam drukker. Het evenement wordt opgebouwd.
De spanning stijgt.
20:00 een nabespreking in de hotelbar.
21:00 een slechte film met Morgan Freeman op de twijfelaar van m’n holmaatje* maakt m’n dag compleet.
Het was een mooie dag.
Het voelt goed om hier te zijn.
Geen last van hooikoorts vandaag.
* als in hardloop maatje

Weg gestopt verdriet.

BAM daar sta ik dan.
Onderaan de Alpe. Wat is hij steil!
Maanden voor getraind naar uitgekeken, dingen voor gelaten of juist gedaan.Campagne gevoerd, acties uitgewerkt.

Druk geweest, weinig nadenken.
Kop in het zand, niks aan de hand.
Hier op de berg is geen zand, wel een berg emotie.

De laatste keer dat ik huilde was de eerste keer dat ik m’n vader alleen moest laten na de crematie van m’n moeder nog geen jaar geleden.
In de auto naar huis, door merg en been.
Daarna heb ik geen traan meer gelaten, maar het verdriet is er nog. Weg gestopt.

Iedereen verwerkt de dingen op z’n eigen manier.
Ik ben hardloper in sporthart en nieren dus ik ren een berg op voor een berg geld.
Ga de strijd aan met m’n emotie en de zwaartekracht.
Het gaat pijn doen, want het moet even pijn doen.
Die emotie moet eruit.
Dit wordt een prestatie.

Mocht er deze week beeldmateriaal via social media langskomen waar ik op sta met rooie oogjes.
Ik ben nog wel stoer maar ik heb hooikoorts.
Het barst hier van de pollen.

Zomaar een trainingsweek

Dagboek van een Alpe d’Huzes hardloper

Zomaar een trainingsweek.

1_(19)

– zondag als training de Braassemloop een halve marathon 21,1km net onder de 2 uur.

– maandag fitness ‘legday’.

– dinsdag fitness borst/triceps.
20:00 vergadering Fightclub De Hollander steunt Alpe d’Huzes actie.

– woensdag stijgingspercentage-training op de loopband.

– donderdag fitness rug/biceps
20:30 vergadering in de kroeg voor de 2e editie van de “halve om Alphen” op 2 oktober.

Vrijdag fitness schouders/armen
Deze vrijdag een jaar geleden, 2 dagen voor mijn eerste marathon.
Rokjesdag toen, een klote dag.

https://sptsvndg.wordpress.com/…/rokjesdag-is-een-klote-dag/

M’n moeder die huilend belde dat ze weer ziek was en niet meer beter kon worden.
Nu een jaar later voel ik mij nog net zo machteloos.

Ik kijk op youtube de filmpjes van Alpe d’Huzes 2015 terug om alvast de sfeer te proeven.
Keer op keer worden renners door een reporter gevraagd voor wie ze de berg opgaan.
En steeds is het antwoord voor mijn zus, broer, vrouw, man, vriend of vriendin die is overleden aan de gevolgen van kanker.

Ik heb niet de het idee dat ik het voor mijn overleden moeder ga doen, die krijg ik er niet mee terug.
De sportieve prestatie doe ik voor mezelf en voor een stukje verwerking.
Die berg geld die ik bij elkaar breng doe ik voor de hele mensheid.
Ik hoop dat daarmee wordt voorkomen dat moeders huilend hun kinderen moeten bellen, dat de moederliefde binnenkort stopt.

Mijn teller staat op € 5.143,97 en daar komt nog wat bij.
15 mei nog een laatste actie en dan is het klaar.

Ik leef en train naar de Alpe toe.

Een kop vol verdriet

En dan vraagt Facebook:

Schermafbeelding 2015-06-06 om 13.58.46

Nou…

Waar ik al weken aan denk: kanker.
Aan misselijk makende machteloosheid.
Ik heb een kop vol verdriet, wat er soms druppelsgewijs uitloopt.

Maar m’n kop is ook een vergiet. Ik vergeet elke dag wel iets belangrijks.
M’n brood mee te nemen naar het werk, sleutels, de bruine bak aan de straat te zetten.
M’n haar te doen. Gewoon dingen.
Deze week reed ik zelfs per ongeluk s’ochtends bij m’n ouders de straat in, terwijl ik toch echt 2 straten verderop moest werken.

Ik ben er niet bij met m’n hoofd. Al weken niet.
Denk maar aan 1 ding.

M’n moeder heeft kanker, het leven van ons gezin staat stil.
Maar het gaat tegelijkertijd ook zo fucking snel.

Ze wordt vanbinnen verteerd door die vreselijke ziekte.
Het is zo zwaar om iemand waar je van houdt zo te zien lijden.
Moeilijk te verteren. Zo onomkeerbaar, zo definitief.

M’n jongste neefje vraagt aan oma of ze pijn heeft. Ik breek…
Zelf kan ik het al niet bevatten, laat staan zo’n klein mannetje.

Op hetzelfde adres waar ze mij ruim 37 jaar geleden het leven gaf, geeft ze binnen enkele weken de geest.

Maandag zei ze nog dat ze geen bed in de woonkamer wilde.
Op vrijdag word haar “sterfbed” toch bezorgd.

Ik denk nergens anders aan.
De enne dag komt het harder binnen, dan andere dagen.
Het maakt van een stoere kerel een emotioneel wrak.

Waar ik het licht zag, gaat haar licht straks uit.
Daar denk ik aan.

Elke dag, de hele dag.