Fietsers met een ‘death wish’

Vanmorgen zijn er 33 fietsers bekeurd voor het rijden zonder verlichting.

Als ik ’s morgens in de auto door Alphen rijd zie ik nog veel meer fietsers met een ‘death wish’. Zorg dat u zichtbaar bent!

Wat is dat toch met die jeugd van tegenwoordig? Het lijkt wel stoer om niet verlicht te fietsen. Is onverlicht fietsen soms het ‘nieuwe roken’ geworden? Je weet dat het slecht voor je is, want je kan voor je ballen gereden worden. En dan stel je verdomd weinig voor tegenover een auto. Zo’n bungelend sleutelhanger-lampje aan je stuur of zadel met 0,3 lumen is ook geen verlichting. Dat zie je op 1 meter afstand al niet meer.

Een boete van maar €55 stimuleert niemand om er wat aan te doen. Dat mag minimaal €155 zijn en sowieso meer controles.

Heerlijk om zo de frustraties van me af te schrijven… Want ja, ik ben ook eens staande gehouden door de politie. Op 24 januari 2014 om precies te zijn, door agent Olivier – sommige namen vergeet je niet-.

Niet omdat ik onverlicht fietste, maar puur op m’n uiterlijk.

Maakt niet uit, kan gebeuren met een kale kop. Wat wel uit maakt is dat de agenten (io) allebei in het donker fietsten zonder verlichting…

kaal

Advertenties

De gezelligste Afterparty’s van 2015

 

Aan het eind van het jaar word de balans op gemaakt van het afgelopen jaar.
Je word doodgegooid met allerlei lijstjes.
Toch is er is maar 1 lijst die er toe doet.

“Onze lijst” met de gezelligste Afterparty’s

Wedstrijden lopen is soms afzien, maar de Afterparty maakt het altijd weer goed.
Belangrijk onderdeel van een goede Afterparty zijn de 3B’s.
Bier*, Baco en Bittergarnituur. -*bij voorkeur speciaal bier-

De gezellige nabespreking van een wedstrijd maken een wedstrijd-dag compleet.

Niet elke wedstrijd heeft een Afterparty.
Na de hele marathon van Rotterdam en Amsterdam wil je gewoon zo snel mogelijk naar huis.
En bij kleine loopjes is er vaak geen gelegenheid voor de 3B’s.

We hebben ruim 40 wedstrijden gehad met veel leuke nabesprekingen.
Dit waren de allerleukste.

De top 10 van de gezelligste afterparty’s

10 – Hanepoelloop / Dorpsloop Teteringen / 10 van Boreft.
9 – Bergrace by night
8 – Damloop by night / Dam tot Damloop
7 – CPC
6 – Tilburg ten miles
5 – Texel halve marathon
4 – Bruggenloop
3 – Leudal trail
2 – Leiden marathon
1 – Zevenheuvelenloop

Lees de blogs op Spitsvondig nog eens door om te weten waarom deze Afterparty’s zo leuk waren.

Het was een mooi hardloopjaar, zorg dat je er volgend jaar bij bent!

Van sportschool tot ergernis centre

Sinds een paar maanden ben ik lid van 2 fitness centra’s en daarmee heb ik ook dubbele ergernis.
dddd
Fit For Free
Ruim een jaar was ik alleen lid bij Fit For Free. Maar dat is nu een Poolse enclave.
Ik versta geen pools, en spreek het al helemaal niet.
Daarnaast is het er ook nog eens stervensdruk omdat ze geen ledenstop hebben.
Ik kom niet graag meer bij “Fit For Polski”
Tatjana schreeuwde dat ik eens bij haar Fitness centre moest komen kijken.
Niet in het Pools maar in het Nederlands dus ik dacht: Kom op, kom op, kom op nou!
Basic Fit.
Wat me gelijk al tegen staat is die shitload aan trappen.
Ik heb er al 5 gehad voor m’n workout begint.
Wie heeft het verzonnen dat je na een zware benen training nog 5 trappen op/af moet?
Traplopen met elastieken benen is geen pretje.
Wat een paar jaar geleden nog een sportschool was, is nu een “fitness centre”.
Er is een duidelijk verschil.
Een fitness centre is goedkoop, je betaalt huur voor de ruimte en apparatuur.
Niks meer, niks minder.
De mensen die er komen bekijken in een Youtube filmpje hoe ze een oefening moeten doen of imiteren een ander.
Mijn grootste ergernis. De meesten hebben totaal geen benul wat ze doen, en klooien maar wat aan.
Een sportschool is duurder want er wordt je wat geleerd.
Je betaald huur voor de ruimte en apparatuur maar vooral voor begeleiding ‘’kennis’’.
De mensen die er komen hebben interesse in hun sport en zijn daar serieuzer mee bezig.
Kennis heb ik in de 15 jaar dat ik aan het ijzer hang zelf opgebouwd. -net als wat massa-
Het word tijd voor weer een echte sportschool in Alphen a/d Rijn.
Morgen begin ik bij Bezemer fitness.

Doodgaan zonder te sterven

Kapot gaan vindt ik fijn. Fysiek kapot gaan.
Lichamelijke inspanning, geeft mij de beste ontspanning.

Mezelf afbeulen in de sportschool, hangend aan het ijzer.
Of op mijn mountainbike crossen en verdwalen in een wild vreemd bos.

Maar mijn passie ligt vooral op het uitgestrekte asfalt, het mulle zand, heuvelachtig gebied.

In een veel te strakke broek, te dure sportschoenen.
Een riem met flesjes water en gelletjes.
Horloge voor mijn hartslag, snelheid en gps voor als ik echt verdwaal.
Meer heb ik niet nodig. Geluk kan soms zo simpel zijn.

Regen, kou en wind houden mij niet tegen.
Kilometers maken. Alles op eigen kracht.
Een vroege zondagochtend.
Een donkere polderweg. Met bijbehorende landelijke mest geur.
Nog voor de wereld ontwaakt, een gordijn van dauw over de weilanden.

In de kou de zon op zien komen.
Wanneer een ‘normaal’ mens op staat doe ik abnormale dingen, abnormale afstanden.

Het aftasten van mijn grenzen. Mezelf uitdagen. Een doel voor ogen hebben. Getriggerd blijven, ergens naartoe trainen.
Kilometers van huis op plaatsen waar ik nog nooit ben geweest, en dan toch mezelf tegenkomen.
Heerlijk!

Het afzien. Het ‘waar ben ik in godsnaam mee bezig’.
Het willen stoppen. Doorzetten.
Doodgaan. De knallende pijn in m’n kuiten. Karakter bouwen.

Langzaam gaat het doodgaan over in: Zo hey wat mooi hier. Hier ben ik echt nog nooit geweest.
Dat waren toch alweer 10 kilometertjes, daar moeten sommige mensen jaren voor trainen. Doe ik toch maar ff.

Euforie. Mede mogelijk gemaakt door te stoppen met roken.
Genieten. Endorfine, Adrenaline, De ontlading. Voldoening.
Dat heb je toch maar weer mooi gedaan kale.

M’n hoofd leeg.

Dan leef ik.

Mijn ontmaagding

Dat het pijn gaat doen is zeker.
Alleen wanneer het begint en hoe lang het duurt weet ik pas op 12 april.
Mijn grote dag.

Een snelle 10 kilometer was vorig jaar al een hele opgave voor me.
Maar de wedstrijdjes zijn wedstrijden geworden.
En het Alphense “rondje meer” is nu alleen nog maar een “rondje extra”.

Dit jaar loop ik mijn eerste hele marathon. In Rotterdam.
De volle 42.195 km. Wat een krankzinnige afstand.

Die hele wilde ik eigenlijk voorlopig nog niet lopen.
Maar ik ben nu al zover gekomen.
En omringt door mensen met meer ervaring, toewijding en overgave dan ik zelf heb.
Zij denken dat ik het kan, dus dan kan ik het ook.
En dus moet het maar gebeuren.

Een halve of hele marathon is wel weer een andere discipline dan een snelle 10K.
Het herstel erna duurt dagen. Voeding wordt belangrijk.
En we lopen op een lager tempo. Waar ik slecht aan kan wennen.

Ik heb sterk het vermoeden dat m’n “overall- snelheid” ernstig omlaag gaat.
Dat moet dan maar even, snelheid komt later wel weer.
Het geeft me wel weer een kick dat ik in training 30 kilometer kan lopen zonder al te veel ongemakken.
Tenminste niks wat Sudocrem niet kan verhelpen…

30 km is de afstand van mijn langste training.
De laatste 12,195 km loop je op karakter zeggen ze…
Ik zal er snel achter komen hoeveel karakter ik werkelijk heb.

Of het nou nieuwsgierigheid is of krankzinnigheid.
Ik ga het gewoon doen.

Op 12 april ga ik me samen met wat hardloop-matties wagen aan de bijna heilige 42.195km.
Mijn grote marathon ontmaagding.

Mijn Krankzinnige hardloopmaatjes

Dat sport verbroedert is algemeen bekend, als je samen sport ken je elkaar door en door, en heb je weinig geheimen voor elkaar.
Wij hardloopmaatjes stellen ons ook veel te kwetsbaar op in onze veel te strakke broeken.

We delen dezelfde spanning voor een wedstrijd, maar we hebben allemaal onze eigen -bijgelovige- rituelen.

foto 3

Mijn hardloopmaatje van het eerste uur Marco is de snelste en de meest gedreven van het team. Hij praat graag aan 1 stuk door, en vaak over z’n hamstrings.
Ik weet ook dingen over hem, die ik liever niet wil weten.
Zo eet hij bepaalde E-nummers -waar hij niet tegen kan- om zo z’n maag vlak voor de wedstrijd in 3x goed te legen, want extra ballast vindt hij onhandig.
Verder smeert hij z’n “onderkantje” altijd goed in met Sudocrem tegen rauw worden voor de wedstrijd of training.

Mirella of Mirellie -kan het wel, maar denkt van nie-
Een feestbeest en diva. Ze schrijft zich alleen in voor wedstrijden om daarna te klagen dat ze het niet kan of niet wil. Terwijl ze het wel gewoon kan, mits ze traint.
Ze is nergens zonder haar mental coach Ashley.

Nice Asshley heeft een broekentic of tight fetisj. Voor elke weertype en elke gemoedstoestand en/of gelegenheid heeft ze een bijpassende tight.
Met meer hardloopkleding in de kast dan gewone kleding verschijnt ze elke race weer oogverblindend aan de start, met jaloerse blikken van mannen en vrouwen als gevolg.

Richard “The Bossman” is gek op donuts en sigaretten.
Hij plakt altijd heel nauwkeurig en minuten lang zijn tepels af met pleisters “tegen schuurwondjes” zegt hij dan. Maar we weten allemaal dan hij het gewoon heel fijn vindt om in ons bijzijn aan z’n tepels te rommelen.
Het blijft een ongemakkelijk gezicht om een volwassen man met het shirt onder z’n kin te zien.
Na 1 kilometer ziet hij er al uit alsof hij een marathon gelopen heeft. Hij weet iedereen over te halen voor een nog langere afstand.

Mijn ideale pacer is Martin. Hij is net een stille dieselmotor met cruise control. Hij praat weinig en loopt heerlijk strak op tijd.
Als hij op 5:30 min/km wil lopen dan doet hij dat ook.
Versneld moeiteloos. Dat is een gave.

“Last but not least” Johnny Bravo(ure).
Hij draagt z’n startnummer als een lendendoek.
Als je vraagt waarom dat is, zegt hij: aërodynamica!
Ik heb geen idee wat dat betekend, maar volgens mij doet hij dat uit onzekerheid. Hij is vlak voor de wedstrijd ineens heel stil en teruggetrokken.

Met zijn kolossale bovenlijf en dito benen is hij een goeie windvanger.
Hij snijd door de wind als een ijsbreker door ijs. Alsof het hem niks doet.
Met een klein zuchtje wind lopen er dan ook veel mensen strak achter hem. -soms zelfs toeschouwers-
Dat kan ook komen door zijn geweldige bilpartij.

Met zijn 96 kilo is John een voorstander van gewichtsklasse indeling bij wedstrijden.
Als dat er ooit doorkomt gaat hij zich richten op olympisch goud op de marathon. Nu vist hij elke keer achter het prijzen-net.

Zijn expertise is zijn explosieve kracht en vooral zijn eindsprint van soms wel een kilometer is ongeëvenaard.
Zelfs Marco heeft dan het nakijken, en wordt dan met 12 seconden ingehaald door deze topper.

Bij elkaar zijn we een geweldig team.
Waar je wel voor kan finishen, maar waar je nooit van kan winnen.

We zijn winnaars en allemaal net zo krankzinnig.

Stoppen

Dik een jaar geleden op luchthaven Barcelona in de taxfree shop kwam ik tot het besluit. Het moest maar eens stoppen.

Ik stond m’n sigaartjes uit te zoeken tussen enkel ‘instant pleasure types’.

Van die veel te dikke, lelijke en ongeïnteresseerde mensen.
Met hun winkelmandjes vol sloffen sigaretten, en een shitload aan chocola en suikerwaren.
Ik voelde me even 1 van hen. Een vreselijk naar gevoel.
Het was waarschijnlijk een moment opname dat de tabak afdeling ook de vleesgeworden desinteresse afdeling was. Maar het zette me positief aan het denken over mijn ongezonde eigenschap.

Stoppen per 1 januari was geen optie.
Goede voornemens in het begin van het jaar zijn voor losers die bijvoorbeeld een sportschool abonnement afsluiten voor een heel jaar.
En dan 2 of 3 maanden een beetje kansloos slaapwandelen op een loopband.
Wat fitness toestellen verkrachten en daarmee dus ook hun eigen lichaam, omdat ze totaal geen idee hebben wat ze doen.
Om dan vervolgens de rest van het jaar ”slapend lid” te zijn omdat resultaat uitblijft.
-Ga eerst eens een jaar naar een goeie sportschool, waar je wat leert voor je maar ‘’wat” doet in een goedkoop fitness center.-

Nee ik deed het anders.
M’n laatste kistje sigaren raakte precies een jaar geleden leeg dus toen ben ik gestopt.
Mijn longen zijn dus al een heel jaar rookvrij.
Wat een verschil. Reukvermogen, longinhoud, uithoudingsvermogen!
Dat had ik eerder moeten doen. Ik had er eigenlijk helemaal niet mee moeten beginnen.
Het past niet bij me. Het past bij niemand als je er goed over nadenkt.

rook

Het afgelopen jaar heb ik door niet te roken ruim €500 bespaard…
Nou ja ‘bespaard’ is niet het goede woord.
Ik heb ruim €500 niet in rook op zien gaan aan een ongezonde, vieze gewoonte.
Dat geld heb ik nu geïnvesteerd in mezelf en besteed aan startbewijzen, hardloopschoenen en een GPS-sporthorloge.

Dat je sowieso zwaarder wordt als je stopt met roken is bullshit.
Van een gebrek aan discipline wordt je zwaarder.
Je moet gewoon niet meer eten in je mond stoppen dan toen je nog rookte, en wat gaan doen met de energie die je extra hebt.

-Kanttekening
Bezint eer ge euh… stopt. Want als je stopt ben je een ex-roker.
En ex-rokers zijn de fanatiekste anti-rokers.
Die een soort anti-rook religie verkondigen om maar zoveel mogelijk andere te laten stoppen.
Daar zijn rokers niet altijd van gediend… tot het je lukt ze te laten stoppen.

Wil je toch stoppen? google dan eens op: Alan Carr stoppen met roken.
Dat boek heeft mij geholpen en zal jou ook helpen, en is ook online te lezen.

Een mooiste cadeau dat je jezelf kunt geven is een goeie gezondheid.