Het einde van een klote jaar

Dit jaar heb ik bijna 1200km hardgelopen.
Hardlopen als therapie, om m’n hoofd leeg te maken, om te voelen dat ik leef.

Het was voor mij een jaar van pieken op het goede moment, maar ook een groot dal op het verkeerde moment.
Een jaar van kanker, machteloosheid, dood, verdriet en werkeloosheid.

Maar ook het jaar van mijn eerste marathons.
Alphen a/d Run, Spitsvondig en nieuwe vriendschappen.

De kanker is er nog steeds.
Niet in m’n bloedlijn maar wel in m’n omgeving en gedachte, het laat me niet los.

Soms voelt mijn 37ste levensjaar als de 37ste kilometer van een marathon.
Gesloopt, alles al gegeven maar je moet door.
Dan is het fijn als je mensen om je heen hebt, die je er door heen slepen.
Niet elke kilometer was even makkelijk, maar de gesprekken met m’n loopmaatjes hielden me op de been.
We slepen elkaar er zo goed als we kunnen doorheen.

Dat 2016 een beter jaar word, dat kan bijna niet anders.

Ik wens iedereen een sportief en vooral gezond nieuwjaar.

———————————————————–

Klaar

Ik heb de blog hierboven nog niet gepost of er valt een zwart omrande enveloppe op de deurmat.
Als ik hem open, zie ik een grote foto van m’n buurjongen.
22 jaar. Geen kanker, wel klaar…
Een brok in m’n keel.

17:10 een telefoon gesprek met 1 van m’n beste vrienden.
Hij is bij z’n broer die op sterven ligt. Wel kanker.
“ik moet op hangen gooz, volgens mij sterft hij nu”
Ik ben weer even terug op 17 juni de dag dat m’n moeder “slecht ging”.
De brok in m’n keel wordt een loodzware bal in m’n maag.
Gerard heeft het nieuwe jaar niet gehaald…

Het wordt geen fijne jaarwisseling, wel fijn dat het jaar wisselt.

Ik ben zo klaar met 2015.
Wat een klote jaar.

Advertenties

After vakantie dip

Na een periode waarin de teugels er wat losjes bij hingen, worden ze nu weer strak aangespannen.
Heel strak.

De afgelopen weken heb ik weinig hardgelopen of gesport.
Wel veel gegeten, te veel speciale biertjes gedronken en zelfs gerookt.

Toen m’n moeder 2 maanden geleden stopte met roken heb ik het “kankerstokje” van haar overgenomen.

Ik had het even nodig.

Dat roken is natuurlijk stom.
De rook in m’n hoofd verdringt de drukte in m’n kop…
Het haalt de scherpe randjes van m’n emotie…
Loog ik mezelf voor.

Het plan was gelijk na de vakantie weer te stoppen.
Ik kan dat.
Als je mentaal en lichamelijk zo sterk bent dat je een marathon kan lopen, dan kan je alles, en dan is zelfs stoppen met roken “peanuts”.

De vakantie is nu voorbij.
Maandag en dinsdag heb ik weer staan vlammen in de sportschool.
-aan het ijzer, zonder tabak-

Woensdag met spierpijn all-over, maar vooral in m’n benen hardgelopen.
Weer eens “mijn rondje om Alphen” dit keer met 3 matties.
We kwamen uit op ruim 22 kilometer, de laatste 2km had van mij niet gehoeven, ik ging kapot.
Kreeg de laatste kilometers de teller niet onder de 06:10 p/km.

Er is nog een lange weg te gaan, maar de eerste kilometers richting de Amsterdam Marathon zijn gemaakt.
In training voor de heilige 42,195 km.
IMG_4261

Het is niet zo makkelijk als stoppen met roken.
Maar in oktober ben ik weer klaar voor een hele.

Ik kan dat.

Als de dag van gisteren

Anderhalve maand geleden alweer, ik herinner het me nog veel te goed.

Ik werd gebeld dat het ineens echt heel slecht met je ging.
Gooide m’n kwast neer en reed zo agressief als ik kon naar ”thuis”.

Met tranen in m’n ogen stapte ik de woonkamer binnen, waar je op bed lag te vergaan van de pijn.
Ik ging naast je zitten, raakte je aan.
Toen gaf je me die laatste glimlach. Zonder woorden.
Je ging letterlijk en figuurlijk kapot van binnen, maar je lachte.

Er zat zoveel in die glimlach.
Het is op John. Ik ga straks dood. Fijn dat je er bent.
Geruststellend zoals alleen een moeder naar haar kind kan lachen.

Je laatste dag was een hel.
Ik wil daarvan alleen die glimlach herinneren.

Als de dag van gisteren.

“Yesterday’s gone, and now all I want, is a smile”
Love on the rock’s – Neil Diamond

Schermafbeelding 2015-08-02 om 22.53.58

Mama

De eerste keer twijfelde ik.
Zal ik over de ziekte van m’n moeder schrijven?
Is dat niet te beladen?
Ik schrijf liever “losjes” over hardlopen.
Met veel humor enzo.

Toch gedaan.
Mijn eerste blog over uitzaaiingen, zaaide geen onrust.
Maar juist veel reacties, pb’s en likes op m’n pagina.

“De lezer” had er wat aan.
Herkenning en verwerking, niet alleen voor mij, maar ook voor jou als lezer.
Met ruim 4900x mijn meest gelezen blog.

Ik ben een binnenvetter, geen prater, ik schrijf het van me af.

Vandaag word mijn moeder gecremeerd.
Dit is mijn toespraak bij haar afscheids-ceremonie.

Iedereen die er bij was bedankt voor je aanwezigheid en respect.
Bedankt voor alle condoleances, medeleven de vele kaarten, bloemen, berichtjes.
Het maakt het ondraaglijke iets draaglijker.

John Linting,
Familie Linting,
—-

Mama

Verdomme mam, waarom moest het nou zo?
Waarom zo vroeg?
De lijdensweg, aftakeling de pijn. Je verdient zoveel beter.
Van een ‘te grote’ sterke vrouw naar een zielig hoopje mens.
Verkankerd tot ‘in’ het bot. “Moeder-onterend”

Toch bleef je sterk tot de laatste dag.
Je gaf niet toe aan de pijn.
Niet bang voor de onherroepelijke vroege dood.

Onze rode draad, de veilige thuishaven in het Rooie dorp.
Ook al zag ik je soms weken niet, je was er altijd voor ons.
De geborgenheid.
De nestwarmte gaf me een fijn gevoel, ik wist dat het goed zat.

Die rode draad is nu gebroken mam, ik ook.
Ik ben kapot, de draad kwijt.
De afgelopen weken heb ik meer gehuild dan in de 20 jaar ervoor.
Maar ik hield me groot, je zag m’n tranen niet.

Tof dat je kwam kijken bij mijn halve marathon in leiden.
De reis erheen en terug moest voor jou als een hele marathon aanvoelen.
Je was trots, ik trotser.

Ik mis je mam, ik miste je al toen we diep in de nacht de rouwauto de straat uitkeken.
Als vanzelfsprekend zocht ik je naast ons in de straat.

Toch voel ik je om me heen.
Je bent er nog. Sterk, trots en tevreden.

Het is goed zo.

Je hebt het goed gedaan mam, alles.

Een kop vol verdriet

En dan vraagt Facebook:

Schermafbeelding 2015-06-06 om 13.58.46

Nou…

Waar ik al weken aan denk: kanker.
Aan misselijk makende machteloosheid.
Ik heb een kop vol verdriet, wat er soms druppelsgewijs uitloopt.

Maar m’n kop is ook een vergiet. Ik vergeet elke dag wel iets belangrijks.
M’n brood mee te nemen naar het werk, sleutels, de bruine bak aan de straat te zetten.
M’n haar te doen. Gewoon dingen.
Deze week reed ik zelfs per ongeluk s’ochtends bij m’n ouders de straat in, terwijl ik toch echt 2 straten verderop moest werken.

Ik ben er niet bij met m’n hoofd. Al weken niet.
Denk maar aan 1 ding.

M’n moeder heeft kanker, het leven van ons gezin staat stil.
Maar het gaat tegelijkertijd ook zo fucking snel.

Ze wordt vanbinnen verteerd door die vreselijke ziekte.
Het is zo zwaar om iemand waar je van houdt zo te zien lijden.
Moeilijk te verteren. Zo onomkeerbaar, zo definitief.

M’n jongste neefje vraagt aan oma of ze pijn heeft. Ik breek…
Zelf kan ik het al niet bevatten, laat staan zo’n klein mannetje.

Op hetzelfde adres waar ze mij ruim 37 jaar geleden het leven gaf, geeft ze binnen enkele weken de geest.

Maandag zei ze nog dat ze geen bed in de woonkamer wilde.
Op vrijdag word haar “sterfbed” toch bezorgd.

Ik denk nergens anders aan.
De enne dag komt het harder binnen, dan andere dagen.
Het maakt van een stoere kerel een emotioneel wrak.

Waar ik het licht zag, gaat haar licht straks uit.
Daar denk ik aan.

Elke dag, de hele dag.

Meegezogen in een vacuüm van kanker

Eerst nam het alleen de borst die me voedde.
Nu al weer 59 kilo in totaal, maar ‘het’ wil meer.
Nog meer.
Uiteindelijk alles.

Die gedachte maakt me gek.

De zin van het bestaan vervaagd.
Mijn bestaan.
Wat heeft het allemaal voor zin als je zo ineens weg gehaald kan worden.


Als je die ziekte zo ineens kan krijgen.
BAM! Weg gerukt uit het leven.

Machteloos sta ik aan de zijlijn van het leven.
Het leven van m’n moeder.

De vergankelijkheid komt keihard bij me binnen.

D’r auto verkocht want rijden mag ze niet meer, omdat de dosis morfine gestaag opgevoerd wordt.

Het einde komt steeds harder en dieper bij me binnen.

Wat is de zin van het leven?
De vrouw die mij baarde, zij die mij het leven”gunde” laat straks het leven.

Ze gaf mij het leven, dus het heeft zin.
Zo simpel is het, en tegelijkertijd ook zo fucking moeilijk.

Ik moet er maar mee leren leven
Leven. Ik ‘mag’ dat nog.
Het is me gegund.

Moederdag 2015

Moederdag is een ontbijt op het grote bed.
Slappe koffie, on-afgebakken afbakbroodjes.
Een op school gemaakt knutselwerkje met een gedichtje op de bedrand.
Liefde en geluk.
Op mijn leeftijd is een bezoek aan het ouderlijk huis al voldoende om Moederdag in ere te houden.
Gewoon ff langs. Er zijn.
Dit jaar wordt het een beladen Moederdag.
De laatste echte.
Een met uitzaaiingen. Hopeloos.
Een brok in m’n keel. Het geluk is op.
Volgend jaar sta ik voor een steen te gedenken.
Die gedachte laat me niet los.
Zo hard. kil, onwerkelijk nog. Zo definitief.
Maar het gaat komen. Onontkoombaar.
Het spookt door m’n hoofd. Elke dag. De hele dag.
Op de raarste momenten branden de tranen achter m’n ogen.
Ik ben stil en afwezig.
De misselijkmakende machteloosheid sloopt me.
M’n vader zit er bij als een verslagen mother fucker.
Teleurgesteld door het leven. Pijn tot in z’n ziel.
De normaal zo stevige rode draad van z’n leven is nu van zijde.
Het afscheid lijkt al begonnen.
Vorig jaar gaf ik haar het boek.
“Stoppen met roken” van Allan Carr.
Dit jaar gaat het lukken.
Niet omdat ze het wil, maar omdat het stopt.

Hardloop therapie

Bevrijdingsdag.
Ik trek m’n veters strak voor een rondje om Alphen.
Alleen.
Het is zeker een half jaar geleden dat ik alleen gelopen heb.
Het moet even.
M’n hoofd moet leeg, er moet wat verdriet uit.
M’n gedachte op een rijtje.
Dat tijd alle wonden heelt is bullshit.
Ik zag gister op de Dam een veteraan huilen om een oorlog van 70 jaar geleden.
Hardlopen werkt voor mij als therapie.
In een halve marathon loop ik strak om Alphen a/d Rijn.
Vanaf huis loop ik tegen het Aarkanaal.
Daar druk ik m’n horloge in. Niet voor m’n snelheid maar voor de afstand.
Gewoon lekker lopen. Zonder tijdwaarneming en zonder muziek.
Puur op gevoel. De ultieme vrijheidsbeleving.
Als ik hier zo loop besef ik hoe betrekkelijk het eigenlijk allemaal is.
In nog geen 2 uur loop ik om m’n dorp heen.
M’n hoofd is nog niet helemaal leeg maar m’n vlag hangt weer iets minder half stok.
Schermafbeelding 2015-05-05 om 11.43.47

Rokjesdag is een klote dag

Vrijdag 10 april 2015. Rokjesdag.

De eerste mooie dag van het jaar is een klote dag.

13:15 m’n telefoon gaat.
Op het scherm staat: PA & MA THUIS
Er schiet een pijnscheut door m’n lijf.
Vandaag zou ze de uitslag van de PET-scan krijgen.

Ik druk op het groene telefoontje.
M’n moeder huilt. Van binnen breek ik, maar ik ben op het werk dus dat mag niet.

Na een gesprek van 39 seconden hangt ze op.
Ik kijk nog 5 minuten verdwaasd naar m’n telefoon.

Kanker. Godverdomme weer.
Nu een soort dat niet te amputeren is.
Uitzaaiingen. Maag, bot en lymfe, maar niet in haar rokers-longen.

Weer dat klote ziekenhuis, weer die onzekerheid.
Angst en verdriet. Weer dat gevecht.

De rest van de dag sta ik te schilderen in de zon, maar ik voel hem niet.
Rokjesdag, maar ik zie ze niet.
De liedjes op de radio krijgen een andere betekenis.
Dieper. Donkerder.

M’n gedachten dwalen af naar m’n vader.
Die gebroken naast de liefde van z’n leven op de bank zit, terwijl ze mijn broers en zus huilend belt.
Daarna de andere familie, vrienden, en kennissen het slechte nieuws verteld.
Net als 2 jaar geleden.

We lopen bij elkaar de deur niet plat, maar ik voel wel hun trots.

Mijn idealen vervagen. Die klote marathon aanstaande zondag.
Lichamelijk ben ik in topconditie “Marathon ready”.
Emotioneel een wrak, maar ik ga het gevecht aan.
Ik ga hem lopen.

Ik maak jullie nog trotser.
Pa & Ma voor jullie.