De openingsklassieker

Maanden hebben we er naar toe geleefd en getraind.

De enige echte openingsklassieker van het hardloopseizoen:

de 20 van Alphen in m’n “home town”.

Het grootste sportevenement van het ‘groene hart’ waar ik in leef.
Finishen, bier met frituur-fruit op loopafstand van m’n huis, heerlijk!

6 maart 2016 13:29

Af en toe prikt er een flets zonnetje door de wolken.
Voor vandaag is er nogal wat regen voorspeld, maar tot in het startvak is het gelukkig nog droog.
Het OVENDO paars heb ik dit jaar ingewisseld voor het blauw van Alphens.nl/Bezemer fitness.
Met nog zo’n 100 anderen loop ik in het donkerblauw.
Een stuk of 20 daarvan staan verdeeld om me heen in het startvak.
Toevallig sta ik bij de snellere jongens van ons team en daar moet ik eigenlijk weg voordat ik de streep over ga.

Als het startschot klinkt wacht ik tot mijn iets tragere teamleden -met mijn tempo- bij me zijn en loop met hen de start over.
Zo vlak na m’n vakantie waarin ruim 3 weken niet gelopen heb verwacht ik geen snelle eindtijd.
M’n horloge heb ik ingesteld op 1:45, ik verwacht tussen 1:45 en 1:50 binnen te zijn.

Een eindtijd van 1:45 komt volgens m’n V800 uit op 5:15 min/km.
Dat ga ik proberen, m’n prioriteit ligt op de Alpe d”Huzes, ik hoef vandaag niet te pieken.

De eerste 5 kilometers loop ik mooi op schema met Melis, Michel, Richard, Sander en William.
Op de Oostkanaalweg zien we de “pacer” van 1:45 met een enorme territoriumdrang naar een boom rennen.
Bijzonder slechte timing, we zijn nog geen half uur onderweg.
Zonder z’n handen te wassen vliegt hij weer voorbij en sluit zich weer aan.

Langzaam begin ik in de race te komen, benen voelen goed, die rustweken hebben geen afbreuk gedaan, het komt weer goed in m’n kop.
We buigen bij de rotonde rechtsaf de Nieuwkoopseweg op richting Aarlanderveen.
Langzaamaan komt het gevoel in me op, dat er meer in zit.
Beetje bij beetje loop ik bij m’n groepje vandaan, tot ik merk dat Ray voor me dichterbij loopt dan het groepje achter me.
Ik zet even aan tot ik naast Ray loop.

We maken een praatje.
Maar al snel erger ik me aan de 1:45 pacer en lopers voor ons.
Het lijkt wel een jeugd elftal. F-jes voetbal. Ze hangen als een kluitje om de bal(lon).
Het maakt me ongeduldig, ik wens Ray een leuke race en ga er voorbij.

Via de Kerkvaartsweg ren ik Aarlanderveen binnen -de finishstraat van de 3molenloop op 2e paasdag-
Het is hier gezellig druk, heerlijk parcours zo door de windstille polder het lijkt wel lente als de zon soms doorkomt.
Op de Korteraarseweg kom ik Petra tegen, waarmee ik bij de Rotterdam marathon in het startvak stond, maar ik twijfel of ze het wel is en loop door.
Want verderop zie ik Willem van den Broek, het is hem zeker want hem herken ik al van ver aan z’n bandana.

Ineens ‘zie ik de bui al hangen’ boven Alphen, maar ik ben warm gelopen het deert me niet.
Vlak voor kilometer 13 op de Zegerbrug begint het te spetteren, regenen kan je het niet noemen.
Maar door die spetters staan er wel veel toeschouwers onder de brug.
Naast de golfbaan kom ik Bionda nog tegen, ik heb geen tijd voor een praatje, m’n lijf wil door.

Bij kilometer 17 is het weer droog en loop ik al ruim 9km onder de 5min/km.
M’n V800 voorspelt zelfs een eindtijd van 1:40.
Het gaat nog steeds uitstekend, ik haal continu mensen in.
-dat kan ook komen doordat de 10km lopers nu hetzelfde parcours volgen-.
Net na kilometer 18 loop ik m’n sportschool voorbij waar een klein feestje gebouwd word.
M’n naam wordt geroepen uit een muziek installatie, ik heb even het gevoel dat ik winnaar ben!

Maar ik moet nog 2 kilometer, normaal zijn die het zwaarst maar deze kilometers zijn anders, deze leiden me door mijn wijk,
om m’n huis via de van Boetzelearstraat naar de finish.

De laatste kilometer word ik gedragen door het publiek, geweldig.
Opeens zie ik in de laatste 200 meter Gerco lopen een hele snelle jongen.
Die moet ik pakken die kan krijg ik nooit meer.
Ik pers er een laatste sprintje uit en verwacht dat Gerco meegaat maar dat doet hij niet.

Op 1:40:26 druk ik hem af.
Tevreden met een mooie tijd op een mooi parcours, dat stukje polder is echt een verrijking.

De Alphens.nl/Bezemer afterparty is er 1 om trots op te zijn.
Rondom gelukkig zet ik om 19:30 m’n fiets tegen de schuur.
Best gelopen weer.

10341585_1974522056106326_2538165631610590735_n

Advertenties

Van Rotterdam naar Westvleteren

Bruggenloop
——
Met 10 lopers zitten we voor €7,- p/p met NS groepsretour in de trein.
Gezellig.
IMG_4923
Eindbestemming: station Rotterdam stadion.
De Kuip.
Volgens sommige het mooiste stadion van de wereld.
-clubliefde maakt blind-
Ik heb niks met voetbal en ik vind het maar een ongeïnspireerde bak staal, maar wie ben ik?
Het enige mooie aan De Kuip is dat de trein ernaast, praktisch in het startvak stopt.
IMG_4919
Vorig jaar regen en kou, dit jaar droog en 8 graden.
13 december en nog steeds ‘korte mouwen-weer’.
We finishen in de schemer dus we lopen verlicht in ons Led-Vest.
IMG_4918
Asshley valt in voor Marco en Jilles.
Die door een verjaardag en “ach-Jilles” problemen niet meelopen.
Sterkte allebei.
Kort na de drukke start loopt Mike voorop zo’n 10 meter voor ons.
Z’n blik verstard, de bekende waas voor z’n ogen.
We ‘halen’ hem nog een paar keer, maar hij blijft ‘minder sociaal’ harder lopen.
Zoals altijd kan hij geen tempo houden.
Richard loopt heerlijk ontspannen met Melis.
Ik iets sneller met Harald, Martin, Maarten, Norbert en soms Mike.
We lopen op tempo en hebben veel aan elkaar.
Het is en blijft druk op het parcours, we slalommen door de massa.
Net voor de van Brienenoordbrug krijgt Mike een terugval, nu zijn wij minder sociaal en laten hem alleen achter.
In rap tempo lopen we de brug af.
Het lijkt of ik weer op adem kom, alsof ik brugafwaarts weer energie opdoe.
Zelfs zoveel dat we het snelle tempo 04:30min/km vol houden.
Wat is het geweldig om met z’n vijven op tempo veel mensen in te halen.
In de laatste kilometer krijg ik het zwaar, ik blijf op 20 meter achter de rest lopen.
Maar probeer bij te blijven. Wat is nou een kilometer?
Ik zie dat Martin het ook zwaar heeft, hij raakt achter.
Ik zet aan om bij hem te komen, maar hij loopt toch echt te hard voor mij.
Nog geen 20 meter achter het Alphen a/d Run peloton kom ik binnen in 01:11:45
Ik heb mijn PR met bijna een minuut verbeterd dankzij m’n maatjes.
IMG_4920
Het was weer een geweldige wedstrijd.
Ik ben mezelf tegen gekomen. Grenzen verlegd.
We pakken na een broodje bal de eerste trein richting Alphen aan den Rijn.
De afterparty is in mijn favoriete cafe ‘Hendricks pub’.
Na een Westvleteren 12 en nog een stuk of 4 andere speciale biertjes -ik kan de tel kwijt zijn geraakt- spring ik rondom gelukkig op de fiets naar huis.
Trots, aangeschoten maar voldaan.
Dit was op Leiden na de leukste hardloopdag van het jaar.
Met op de valreep nog even een pr op de 15km

Heuveltraining met maximale hartslag

Met de spelersbus vertrekken we naar het altijd mooie Katwijk.
Het Panbos in Katwijk om precies te zijn.
Ruim een uur te vroeg komen we bijna als eerste aan.
Tijd voor koffie, die is zwart net als de pieten die we onderweg zagen.

Het parcours ligt er goed bij, een krappe 2,5km onverhard, bebost duingebied, tussen cross en trail in.
Droog en uit de -harde- wind die verderop wel door de bomen waait.
12316346_505129592987479_7138453792862841372_n

Ik loop met Richard de 10K in 4 ronden.
“The Asshley” loopt met Jilles en jong talent Aidan Bosman in 2 ronden de 5K.
Asshley heeft hier 2 jaar geleden uren rond gedwaald omdat ze hopeloos verdwaald was.
Dit jaar denkt ze het wel te weten en ‘haast’ ze de 2 mannen naar de finish.
Het word al wat drukker in het pittoreske restaurantje waar we aan de koffie zitten.
Sinterklaas is aanwezig met wat zwarte, zwarte pieten.
-dat laatste is tegenwoordig niet vanzelfsprekend meer-

We kleden om, maken ons op voor een rustige trail met veel hoogteverschillen.
Als de startbewijzen verkocht worden zijn we daar net te laat bij voor een origineel startbewijs.
En zo loop ik met een reclamepapiertje met in merkstift mijn startnummer.
Originele oplossing. Maar volgens Richard hadden ze twee jaar geleden het zelfde probleem en oplossing.
Geweldig die slechte voorbereiding, lekker kneuterig ook.

Ik leen aan Richard mijn Action-Belt van het merk “Goedkopie”.
-prima ding want ik heb hem nog steeds niet van hem terug gekregen.
Hij heeft waarschijnlijk niet eens door dat hij hem nog draagt-

We gaan naar buiten waar het zo’n 10 graden is.
Heerlijk weer, weer.
5 December en ik sta gewoon nog in m’n T-shirt en korte broek naast Sinterklaas aan de start.
123425502_7225919222151050554_n

De eerste 300 meter gaan nog over asfalt.
Dan een scherpe bocht naar links en we lopen over een bospad.
Ik probeer bij Richard te lopen maar het tempo bevalt me niet.
‘Jij gaat jezelf kapot lopen’ zei hij nog voordat we begonnen.
En daar heeft hij gelijk in.
Ik voel me goed en die hoogte verschillen, daar ben ik juist goed in.

Voor me op het pad zie ik ruimte, ik besluit mijn eigen pad te kiezen.
Zet aan en vlieg er voorbij.
Ik kijk nog achterom of Richard nog wil versnellen.
Maar helaas.
Dan maar alleen.

Het loopt geweldig zo op onverhard, dat moet ik vaker doen.
Ik doe er nog een schepje bovenop bij elke verhoging.
Dit is kicken!
Als ik zo doorga heb ik straks een maximale hartslag PR.

20 meter voor me loopt een oudere man in een rode trui waar ik voorbij wil.
Bij elke helling loop ik op hem in en haal hem ‘beetje bij beetje’ in.
Tergend langzaam.
In het derde rondje lukt het eindelijk. Euforie!
12314008_1243245282369647_8670448881262498742_n

Ik hoor vanachter iemand naderen, iemand die een stuk sneller loopt dan ik.
Als ik rechts ga lopen wordt ik ingehaald door een Iritreaanse zwarte piet in hardloopkleding.
Heuvelopwaarts houd ik hem goed bij, maar bergafwaarts gaat het ook bergafwaarts met mijn snelheid.
Hij kijkt nog een keer verschrikt om, of ik hem niet blijf volgen.
Kort daarna verdwijnt hij weer uit zicht.

Wat kunnen die zwarte pieten toch fucking hard hollen.
Ik heb bij elke stap boven de 20km/u het idee dat ik ga vallen.
Bij die gasten is dat besef waarschijnlijk weg ofzo?
Tja.. en dan win je prijzen.

Mijn prijs is een consumptiemunt en wat pepernoten van een Spaanse zwarte piet.
En een maximale hartslag PR van 186
11149578_505129659654139_6570943772749887852_n
De Sintloop is een leuke loop, klein en lekker kneuterig.
Wel 4 keer hetzelfde rondje, maar dat is eigenlijk niet vervelend op zo’n mooi parcours en setting.

Volgend jaar weer.

Een stormachtig Aalsmeer

Minder koud dan vorig jaar, maar wel natter.
Het is in de kantine wel weer net zo druk en gezellig als een jaar geleden.
Inschrijven gaat vlot, net als de stoelgang van Marco.
Hij is weer zenuwachtig.
Het is nog geen half 11 en hij breit alweer z’n tweede bruine trui.
De geur van verse koffie word verdreven door de geur van Marco z’n verse…
De kantine wordt te klein, we gaan naar buiten. Warm lopen.
Met 10 mannen en vrouwen starten we op 2 afstanden, de 10K en 10EM.
Ik loop de 10 kilometer -wat achteraf een foute keuze was-
deze
10 minuten na de 10EM worden we weg geschoten.
De eerste kilometer blijf ik bij Asshley, Richard en Raymond hangen op zo’n 6 min/km.
Ik wil me inhouden tot aan de 5km maar dit is toch echt te traag.
Zonder het te beseffen en zonder wat te zeggen loop ik me los uit de groep.
Ik probeer m’n tempo onder de 5min/km te houden.
Meestal kijk ik niet van te voren hoe het parcours loopt, en loop ik gewoon.
Bij kilometer 3 merk ik dat we heel dicht langs de atletiek baan lopen.
Even later besef ik dat we twee keer het zelfde rondje moeten lopen.
Fuck! Daar heb ik sinds Teteringen een hekel aan.
Schermafbeelding 2015-11-29 om 22.28.29
Een kilometer later begint het serieus te regenen.
De regen voelt -samen met de wind- aan als hagel.
M’n hagelnieuwe schoenen zijn binnen “no time” doorweekt.
Bij kilometer 7 word het echt zwaar.
Ik buig af naar rechts en loop pal tegen de wind in.
Trots, trotseer ik de regen. Heerlijk!
Het stuk langs de dijk loop ik redelijk uit de wind, om hem vervolgens boven op de dijk weer hard in m’n bakkes te krijgen.
Maar ik laat me niet kennen, blijf op tempo.
Met een hartslag van 180 en m’n ademhaling op hol.
Blik op oneindig, kale kop in de wind en gaan.
Als ik voor de tweede keer de baan oploop is m’n hartslag weer normaal, en “heb ik nog over”.
Ik zou er nog makkelijk 6km bij kunnen pakken.
Na 0:49:41 krijg ik een “weggooier” omgehangen, een medaille die ik thuis apart hang.
-naast die van vorig jaar dat was precies dezelfde-
Ondanks het weer toch heerlijk gelopen.
Erwtensoep en broodjes kroket in de kantine en een eervolle vermelding in de top 10.

 

Volgend jaar loop ik gewoon weer de 10EM, want twee keer hetzelfde rondje is niet mijn ding.
Recht tegenover de uitrit van de atletiekbaan zit een oud dorps café met speciale biertjes dat is dan weer wel mijn ding.

7HL2015

De Zevenheuvelenloop is echt wel “een ding” in de hardloopwereld.
Een strak georganiseerd, groot maar vooral gezellig evenement.
Aan ons zal het niet liggen wij hebben er dit jaar ook zeker “een ding” van gemaakt.
Met een touringcar vol gezelligheid, lopers en supporters gaan we Nijmegen laten zien wie we zijn.

 

Om 9:30 vertrekt de bus die wij geregeld hebben vanaf de eerste opstapplaats in Nieuwkoop.
10:15 Na 2 vergeten startbewijzen en 1 vergeten dame vertrekt de bus een kwartier later dan gepland vanuit Alphen.
Maar we hebben nu alles en iedereen aan boord voor een geweldige dag.
En we zijn nog ruim op tijd.
We parkeren de bus naast de Zevenheuvelenexpo.
Het regent dat het giet dus de bus doet dienst als kleed en wachtruimte.
Heerlijk relaxed komen we precies op tijd de bus uit voor een kleine plaspauze.
Als we de startvakken bereiken houd het op met regenen.
Schermafbeelding 2015-11-18 om 20.59.42
Ook dit jaar starten we weer in verschillende startvakken.
Met Willeke, Harald, Marco en Martin sta ik in het Lintsen blauw en wachten we in het oranje startvak de laatste minuten weg.
De allerlaatste minuut is een “stille” om de aanslagen in Parijs te herdenken.
Maar het wordt verstoord door een droeftoeter die op een balkon hard Pang! roept.
Wat een laffe, respectloze, halve tamme.
Hij lacht stom, als hij vanuit de startvakken word aangekeken door duizenden ogen die hem wel kunnen euh.. schieten.
En loopt dan met de staart tussen z’n benen naar binnen.
Dan is het 50 seconden sereen stil op straat, een mooi gebaar.
Het startschot.
De donkerste atleten worden zoals gewoonlijk als eerst weg geschoten.
10 minuten later ons startvak.
Sinds de marathon van Amsterdam heb ik steeds langer nodig om in m’n ritme te komen.
-een kilootje of 5 zwaarder, ik schurk tegen de 100 kilo aan, heeft er misschien ook mee te maken-
Dus ik probeer het vandaag met een negatieve split.
M’n maatjes willen dat ook, maar ze vliegen 1 voor 1 bij me vandaan.
Ze trappen elke keer weer in die beginners fout.
De eerste kilometer loop ik alleen met Harald.
Totdat hij een vluchtheuvel rechtsom pakt en ik linksom.
Daarna doen we het zelfde met een rotonde en ik ben hem kwijt.
Ik blijf links lopen, ga zelfs even wandelen bij de eerste drankpost.
Herpak mezelf en bij de eerste echte heuvel haal ik veel mensen in die mij kort daarvoor voorbij liepen.
Bij het dalen word ik snel ingehaald, maar bij het opgaan pak ik ze weer terug. Allemaal.
Wat een heerlijk gevoel, en wat een mooi gezicht als ik ver voor me kijk en de lopers daar het dal door zie krullen.
Vanachter hoor ik een zwaar ademende man aankomen. Kreunend bijna.
Ik laat me inhalen om te kijken wie of wat het in godsnaam is.
Als ik opzij kijk zie een kreunende Neanderthaler naast me lopen.
Hij draagt een singlet en een hoog uitgesneden vlinder-sportbroek
-een setje wat in de jaren 70 echt wel hip was-
Met op de onbedekte plekken een shitload aan rug, schouder en been haar. Gitzwart, nat haar.
Hij mist alleen nog een knots op z’n schouder. Ik moet er om lachen.
Als ik weer kan lachen, kan ik ook wel een stapje harder bedenk ik me.
Dat word me een stuk makkelijker gemaakt doordat het parcours deze laatste 4km daalt.
Met gespaarde energie ga ik weer rechts lopen, mensen inhalen.
Het gaat nog steeds niet makkelijk, maar het voelt wel beter dan de eerste kilometers.
De laatste paar honderd meter word ik door het publiek gedragen. Geweldig!
1:15:18 ruim 3 minuten trager dan vorig jaar. Op naar de afterparty!
Schermafbeelding 2015-11-18 om 23.35.37
Zoals altijd is het bier en de bitterballen na de wedstrijd weer een pleister op de hardloopwonden.
Verdeelt over verschillende kroegen, laten wij het ons goed smaken en in de bus terug gaat het feest gewoon nog ff door.

Trots op Richard en mezelf omdat wij dat toch maar ff geregeld hebben.

Wat een ongeregeld zooitje, heerlijk!
Maar ik ben vooral trots op Sandra en Tamara dat ze toch de 15 kilometer hebben uitgelopen ondanks blessureleed.
goed sandra
Volgend jaar doen we het weer!

Dooie boel in het donker

Het lijkt erop dat De Bergrace by Night alles in zich heeft om een goed evenement te worden.
IMG_469812187902_917996908270158_1135162268264214129_n12208487_917996951603487_7615916791687359730_n
11,6km. Door het donker hollen.
Start 23:10 vanuit Wageningen.
Bedtijd voor de meeste mensen. -en toeschouwers-
429 lopers. Finish in Ouwehands Dierenpark Rhenen.
IMG_4690
Mijn plan is om volgende week te pieken, vandaag niet op tijd te lopen.
Maar m’n maatjes denken daar al gelijk heel anders over.
Ze starten snel. Ik ga mee.
Pijn in m’n lijf.
De hoogte meters trekken aan m’n onderrug.
Met squatten deze week heb ik m’n rug verdraaid en dat zeurt nu.
Bij 4 km ga ik wandelen van de pijn.
Wandelen verlicht, maar daardoor zit het niet goed in m’n hoofd.
Nu al wandelen, ik ben nog niet eens op de helft.
Rennend en wandelend op het randje van m’n pijngrens.
Ik baal.
Links naast me loopt ineens een lange tights met een druk fluor kleurig patroon.
een blond staartje, een goedkope deodorant walm en een hoofdlamp.
Maar het dansende fluor trekt al m’n aandacht.
Als ze bijna uit zicht verdwijnt zet ik aan en blijf er vlak achter hangen.
Ze haalt haar tights op. Wow!
En daarna haar neus… Ze spuugt onder grote druk een fluim op het asfalt.
Ik ga weer wandelen.
Hardlopen en wandelen wisselen elkaar af.
En dan is 11 kilometer ineens heel lang.
Ineens een hand op m’n schouder.
Hey John, gaat het?
William komt vanachter naast me lopen.
Als ik weer wandel word ik ingehaald door een te zware man die heftig hijgt.
Met snelle korte teugen, ik voel de pijn in z’n longen.
Als ik weer ren haal ik hem met gemak in, als ik wandel hij mij weer.
Kom op nog maar 2 kilometer! zegt hij ineens door z’n gehijg heen.
Van binnen lach ik.
Hij moest eens weten dat hij naast een meervoudig marathon loper loopt.
Ik besluit hem kapot te lopen en zet aan.
Hij ziet m’n glimlach niet in het donker.
De miezer gaat over in regen.
Langzaam voel ik een korte pauze aankomen.
Ik zoek een boom. Peuter m’n touwtje los.
En sta door de wind ineens heel wild te plassen.
De laatste kilometer is het zwaarst.
Dat is altijd zo, maar zeker hier.
Iets hellend door blubber met kiezels, tenminste zo voelt het.
Zien doe ik het niet. Alles is zwart om me heen.
Op het schijnsel van m’n Led-Vest na.
Bij de finish staan hooguit 30 toeschouwers.
Voor de rest heb ik 11km lang alleen maar 50 tinten zwart gezien, en wat fakkels en vuurpotten.
Geen muziek onderweg of enige vorm van sfeer.
Niet te vergelijken met de gezelligheid van de Damloop by Night.
Deze duisternis is weinig inspirerend.
11,6km met wandel pauzes in 01:08:27 is niet eens heel slecht .
De afterparty is in het dichtstbijzijnde ‘Café HP’.
Het is nog even onderhandelen om binnen te komen met onze sportschoenen.
Maar zodra Richard de Nederlandstalige muziek binnen hoort, twijfelt hij geen moment.
Zwaait wat met z’n politie-pas en krijgen we het eerste rondje gratis.
De gezelligheid van ons team maakt een waardeloze wedstrijd ruimschoots goed.
Om 3:00 loop ik m’n slaapkamer in, ruik m’n kussen en val in slaap.
Even later word ik wakker van het koude laminaat en duik in bed.
Moe maar voldaan.

Het begin en het pokke-eind

1 november. De Zilveren turf loop – Mijdrecht
Daar waar het een jaar geleden allemaal begon.
IMG_4687
Met het uitwisselen van telefoon nummers voor een whatsapp-groep met de naam Run4Fun.
Iets later een heuse Facebook groep.
Eind mei ging het allemaal in een stroomversnelling.
Run4Fun werd Alphen a/d Run.
We kregen ons eigen logo, truien en een shirt-sponsor.
En de leden stroomde binnen.
Van 4 Alphen a/d Run’ners, naar nu precies een jaar later ruim 60 leden.
Op onze verjaardag is het ook de 25ste verjaardag van de Zilveren turfloop.
Twee weken na mijn marathon. Sindsdien heb ik maar 1 keer gelopen.
De druk is eraf, het hoeft niet meer. Heerlijk.
Maar ik wil het wel. Ik ga het weer langzaam op pakken.
Vandaag verwacht ik geen toptijd.
Gewoon lekker lopen.
Met z’n dertienen starten we op de 10K in overwegend blauwe “Lintsen Kappers” shirts.
Op m’n horloge stel ik 50 minuten in als eindtijd.
Dat moet te doen zijn.
De eerste kilometers gaan snel, maar zwaar.
Zonder op m’n horloge te kijken volg ik Marco die weer in topconditie raakt.
Met Martin en Norbert volg ik hem op de voet.
Ze gaan snel en blijven snel gaan.
Maar ik heb twee weken geleden al gepiekt.
M’n benen voelen zwaar.
Toch weer te hard van start gegaan. Fuck!
Ik laat me terug vallen en ga rechts lopen en laat me niet afleiden door m’n sporthorloge.
Ik wil lekker lopen, niet het gevoel hebben dat ik sneller of langzamer moet van m’n klokkie.
Tot kilometer 6 laat ik me voornamelijk inhalen.
Dan pas ben ik eindelijk warm en op tempo.
In 00:48:39 haal ik de finish.
Niet ontevreden.
Het was maar 10 kilometer, maar wat is dat een pokke-eind.
De marathon zit nog steeds in m’n lijf, en daarmee ook het besef dat een marathon uitlopen echt wel een ding is om trots op te zijn.

Ik ben een fucking meervoudig marathonloper van 95 kilo!

Het is koud, nat en donker als we Alphen a/d Rijn verlaten.
We vertrekken naar Amsterdam.
In het holst van de nacht, tenminste zo voelt het.

Mijn tweede en -aller-laatste marathon begint in het Olympisch stadion.
Ik heb me weer over laten halen er nog 1 te lopen.

Straks kan ik zeggen dat ik een meervoudig marathon loper ben en dan is het klaar.
Daarna doe ik het nooit meer.
12079582_10204695252371606_5115760190329098798_n

Met de elite van m’n team Alphen a/d Run sta ik redelijk vooraan in het oranje startvak, daar zijn we op gekleed.
Om ons heen word voornamelijk Frans en Italiaans gesproken.
Hazes klinkt uit de stadionspeaker.
Alles is beter dan die“Lee fucking Towers” van de Rotterdam marathon.

De spanning giert door m’n lijf.
Na een maandenlange periode van voorbereiding, zelfbeheersing en geheelonthouding komt straks de climax.
Vandaag kom ik er achter of het allemaal niet voor niks is geweest.

Toch weer die twijfel.
Het weer twijfelt zelfs, tussen miezer en een hoge luchtvochtigheid.

Even na 9:30 klinkt het startschot.
9 minuten later rennen we juichend over de start.
-dan hebben we het juich gedeelte maar vast gehad-

Mike en Norbert schieten gelijk al weg, zij zijn van plan om veel korter van hun inschrijfgeld te genieten.
Norbert loopt waarschijnlijk heeeerlijk.

Met Harald, Martin en Richard loop ik de eerste kilometers snel en bijna onopgemerkt.
We zetten onze pijlen op net onder de 4 uur maar dat valt moeilijk te peilen.
In Rotterdam liep ik 3:54 daar zou ik nu ook tevreden mee zijn.
20x30-AMAY10261
Hartslag rond de 156.
Alleen m’n kuiten moeten nog warm worden.

Ik loop achter een man die wel al helemaal warm is.
Zeiknat van het zweet met bijhorende zure lucht.
Gadverdamme. Ik schiet er maar ff langs.

Na een kilometer of 8 kom ik in mijn “steady state”.
Het is stukken minder gezellig langs het parcours in vergelijking met Rotterdam.
Maar door de temperatuur en miezer regen loopt het lekker.
20x30-ZZVD4983

Er zit ineens tussen de lopers voor me, een man op z’n knieën op het asfalt.
Gevaarlijk met z’n hoofd op mijn kniehoogte.
Hij komt overeind met brede glimlach en een nat 5 euro biljet tussen z’n vingers, wat hij van straat heeft opgepakt.
Waarschijnlijk gevonden. Hij zet aan en rent weer verder.

Onder de spoorbrug op 14km staan onze trouwste groupies luid te juichen, dat geeft weer een kick.

De 11 doodsaaie kilometers heen en weer langs de Amstel zijn zo saai nog niet.
Voor ons loopt ineens een bloedmooi, zongebruind, piepklein, lichtpaars broekje met lang donker haar in een staart.

Wow! Ze lijkt Italiaans en wulps, we worden er stil van.
Lichtpaars is weer even mijn lievelingskleur.
Ik loop een stapje harder en word gevolgd door mijn gevolg.
De maand seksuele onthouding werpt z’n vruchten af.

Martin zegt dat we terug moeten in tempo.
We moeten haar lange benen helaas laten gaan.

Voor we het weten zijn we al op de helft.
Nog 10km zeg ik, dan gaat het pas echt beginnen.
Dat is ook deze keer weer waarheid.

Als we de spoorbrug weer onderdoor rennen staan onze groupies op de brug.
Ze vallen goed op. -dat komt vooral door hun gegil-

Rond de 30km knijp ik nog een mierzoete sportgel leeg.
Wat ben ik blij dat ik daar straks van af ben.
Zoete herrie, maar m’n motor moet branden.

Richard zeurt helemaal niet dat hij het zwaar heeft, dat valt me zwaar.
Nu ben ik degene die vraagt of het tempo van 5:20 naar tussen de 5:30 en 5:45 kan.
M’n maatjes zeggen ja, maar doen nee.

Gelijk hebben ze.
Tempo veranderen is ook vervelend, maar ik voel dat ik ze moet laten gaan.
37km M’n hartslag gaat omhoog, m’n paslengte word korter.
Als laatste redmiddel spuit ik nog een gel leeg.

Niet veel later gaat het weer wat beter.
Ik loop naast ze en zeg: Hoppa, daar ben ik weer!
Ze kijken verbaast en getergd opzij. Ik lach.
Hun lachen is even vergaan.

M’n huig en luchtwegen zijn rauw van 3:30uur zwaar ademen.
Al m’n spieren zijn stram en ik heb echt geen zin meer, toch neem ik m’n matties op sleeptouw.
Ik loop voorop en sleep ze door het Vondelpark.

Eindelijk lopen we het Olympisch stadion binnen, even het mooiste stadion van de wereld.
De euforie maakt al snel plaats voor meelij.

Zo’n 200 meter voor de finish ligt een oudere man op de eerste baan op z’n zij.
Hij knijpt z’n ogen strak dicht van de pijn.
Lijkbleek.
Z’n lichaam vindt het na 42 kilometer wel genoeg.
Verdomme.

De laatste meters houd ik in, zodat we met z’n vieren naast elkaar finishen.
Geweldig.
Juichend en breed lachend finishen we in 3:52:00 een nieuw PR voor ons alle 4.

Alles doet pijn, zelfs lachen.
Het is en was fantastisch.
Dit doe ik nooit meer, ik houd m’n stramme poten stijf.

Maar ik kan nu wel zeggen dat ik het levende bewijs ben, dat je een marathon onder de 4 uur kan lopen met maar 2 hardlooptrainingen per week.
En…
Ik ben een fucking meervoudig marathonloper van 95 kilo!

Dit was echt de laatste keer.
Echt.
Ik doe het nooit meer, althans niet meer dit jaar.
20x30-AMAH11464
——
Mijn dank gaat uit naar Alphen a/d Run met in het bijzonder:
Harald, Maarten, Marco, Mike, Norbert en Richard.

Voor de toch wel erg leuke trainings periode.
Dankzij jullie heb ik het weer geflikt mannen.

Mijn rondje om Alphen

Begin dit jaar liep ik hem voor het eerst.
Alleen.
Een trainings rondje strak om Alphen a/d Rijn.
Uit en thuis in 23 kilometer.
Liefkozend noemde ik het: Mijn rondje om Alphen.

“Als je zo om je eigen dorp heen loopt, voel je hoe betrekkelijk het eigenlijk allemaal is”.

Later liep ik hem vaker met wat loopmaatjes.
We vonden het een rondje met potentie.
Daar zouden we wat mee moeten doe, een wedstrijd van maken misschien.

Nu maanden later staan we op een nevelige zondagmorgen te wachten voor een stoplicht.

12105773_906421996078368_614599310929191790_n11219656_906421906078377_948734363664511323_n

Dit keer geen startvak, er is zelfs geen startschot.
Maar een druk op het knopje van het verkeerslicht, groen is gaan.

Het licht springt op groen.
De eerste editie van de Halve van Alphen georganiseerd door CASAlphen is van start.

We schieten weg.
De meeste veel te snel. -zoals het hoort bij een wedstrijd-
12079081_906420689411832_4260582171180169496_n

Het -voor ons- bekende parcours is goed aangegeven met witte pijlen op de weg.
Het vrijwel verkeersvrije parkoers rondom mijn dorp loopt van het Spookverlaat via de Hoorn,
het jaagpad langs de Rijn, Weteringpark, de Heimanswetering, de Ridderbuurt,
golfbaan en Park Zegersloot via de Elfenbaan naar de finish bij het Spookverlaat.

Ashley heeft weer een mooie tight aan, met nog 7 andere mannen blijf ik daarom in haar buurt.
De meeste van ons lopen over 2 weken de marathon dus ons tempo is laag, maar zou nog lager moeten zijn.
Er is ons bier beloofd na de finish, dus we gaan iets harder dan zou moeten.

Als de mist optrekt is het al snel warm.
Er loopt al een tijdje een meisje bij ons, dit is haar eerste halve marathon verteld ze.
Onder de 2 uur zou mooi zijn. In dit tempo is dat zeker te doen.

Vanaf de Zegersloot valt ons groepje uit elkaar.
Iets met het kaf van het koren scheiden…
We hebben niet allemaal een goeie dag.

Mijn benen voelen goed, en de rest ook. Ik doe er een tandje bij.
Ik haas het meisje tot aan de verhoging over het spoor.
Daar gaat haar tempo omlaag.

Het laatste stuk langs de N11 zet ik nog even aan.
Mijn negatieve split pakt positief uit.
1:52:06

12144943_906418566078711_324965862554597955_n
10306090_906417942745440_526616309074105410_n

Na de finish roze koeken, mierzoete sportdrank en bier.

Als herinnering een oorkonde waar ik heel dankbaar voor ben, die ik wil beschermen met m’n leven, niet uit het oog verliezen, inlijsten en koesteren enzo.
Maar ik ben hem helaas gelijk al weer kwijt geraakt.

Gelukkig hebben we de foto’s nog.

Waar de “20 van Alphen” de voorjaars klassieker is, daar word de “Halve van Alphen” de najaars klassieker.

De eerste editie van de halve van Alphen is een succes, en wij waren erbij

De mooiste van het land

1 februari ging de halve van Texel in de verkoop.
Binnen 10 minuten waren alle 1600 startbewijzen strak uitverkocht.

Nu eind september sta ik op de boot met 3 loopmaatjes en 1596 andere uitverkorenen.
We zijn erbij.
2

Met de boot verlaten we het vaste land.
De start is gelijk vanaf de boot op Texel.

De sfeer en spanning zit er goed in, hier in het laadruim.
Maar vooral gezelligheid.
Opzwepende muziek van een dweilorkest, de vertrouwde geur van oud zweet en tijgerbalsem.
Lopers die zenuwachtig naar hun sporthorloge kijken omdat GPS niet te ontvangen is in de boot.

Om de spanning te breken legt Norbert uit waar de uitdrukking “het ondergeschoven kindje” vandaan komt.
Ik doe net of ik het nog niet wist. Norbert heeft nu al een topdag.

We komen aan op Texel.
Het rolluik gaat onder applaus omhoog en de laadklep naar beneden.
De felle zon komt binnen. Kippenvel.

Het geluid van de bootshoorn is het startsein.
Nog meer kippenvel -noem me een gevoelige jongen-
3

We zijn los.
Uit de boot het eiland op.
Autistisch als we zijn wachten we nog even op GPS en rennen dan de startmatten over.

Dit is kicken. Met m’n loopmaatjes, rennen op Texel.
Ik weet weer even hoe geluk voelt.
Met z’n vieren rennen we over het asfalt.

We worden vaak aangesproken door toeschouwers dat ons haar goed zit.
Richard en Norbert met hun “coupe boyband begin jaren negentig” en Marco en ik met onze kale bats.
Voor Marco is dit nieuw en het duurt toch zeker 7km voor hij doorheeft dat het door onze shirt sponsor komt.

Ik had m’n kop in moeten smeren tegen verbranden, glad vergeten dat op Texel altijd de zon schijnt.

Als viertal lopen we een mooie 5:15per/km alleen voor Marco is dat iets te snel merk ik.
Dit is zijn eerste halve marathon sinds tijden, we willen hem er graag bij houden maar hij heeft het zwaar, nu al.
Hij hangt er maar een beetje achteraan.
-over een maar maanden vliegt hij ons weer moeiteloos voorbij-

Bij 9 kilometer moet hij lossen en kan ons tempo omhoog.
Het loopt heerlijk.
Mooie omgeving, de duinen, het bos en straks het strand.
Norbert loopt ook heerlijk -zegt hij onophoudelijk-

Na 12 kilometer draaien we het strand op.
Hier gaat het fout.
Het is loodzwaar door het rulle zand.
Bij elke stap trek in mezelf tien centimeter uit het zand.
Of ik nou tegen de kustlijn loop of meer landinwaarts het is rul en vooral schuin.
M’n hartslag schiet omhoog en ik zie Richard en Norbert steeds verder voor me lopen.

Meer dan een kilometer strand en dat is ruim 500 meter te lang.
Als ik rechtsaf omhoog loop het strand af valt de man voor me stil, en ik bijna over hem heen.
Ik schiet er langs en zie Richard wandelen.
Hij heeft het dus ook zwaar, dan mag ik ook wandelen vind ik.

Mijn ademhaling staat op standje hyperventileren en m’n hartslag is 177.
Verzuring in m’n benen.
Ik blijf wandelen tot mijn ademhaling weer redelijk is.
Richard gelukkig ook.
4

We komen weer op gang en zien Norbert fris en fruitig voor ons lopen hij kijkt om en lijkt te wachten.
M’n hartslag is nog niet ideaal maar we zetten aan.
-dit plezier gunnen we Norbert niet-
Aangekomen bij Norbert pakken we het tempo weer op en doen of er niks aan de hand is.

Met 4:50per/km houden we een hoger tempo aan, te hoog voor mij, dat strand heeft me gesloopt.
Norbert zegt nog een keer dat hij heeeerlijk loopt.
Ik laat me terug vallen.

Afgelopen woensdag heb ik ze in de dertigste kilometer kapot gelopen en nu val ik af in de laatste kilometers.
Ik finish 30 seconden na hen in 1:48:46
Tevreden.

Ondanks het strand -of juist door het strand- heb ik genoten.
Ik voel me, alsof ik een halve marathon gelopen heb.

Het was geweldig, wat een genot om hier te mogen lopen.
Bijna 12 uur van huis, maar het was elke seconde waard.

Ik weet het nu zeker.
Dit is de mooiste loop van het land.