Alpe d’Huzes 2016

Donderdag 2 juni

Koersdag
00:00 Ik lig al 2,5 uur wakker, kan weer niet slapen. Strak van de spanning.
1:55 Onze horloges gaan synchroon af.
Wakker worden hoef ik niet want dat ben ik al, klaarwakker.
Hooguit een uur geslapen, maar als je in de nacht rust, telt dat volgens mij als nachtrust.
2:15 Ontbijt/koolhydraten stapelen.
Het voelt als midden in de nacht. Want dat is het ook.
3:00 Voor het Palais des Sports staat de bus klaar die ons naar de start onderaan de berg brengt. Op de weg naar beneden staan in verschillende bochten kaarsen te branden, die zijn neergezet om dierbaren te herinneren. Ik word er stil van.
4:00 Zo’n 1170 meter lager stappen we uit de bus.
Het is hier een stuk warmer, ik ben nu al blij met m’n mouwloze shirt en korte broek.
IMG_5958
Nog een laatste wilde plas in een verlaten steeg. Ik trek m’n broek en veters nog eens goed strak ik ben er klaar voor. Maanden training komen nu tot uiting.
4:30 Start. Er wordt afgeteld.
Na een kudde wielrenners mogen ook wij van start via een zandloper-start.
Het is nog pikkedonker in het dorp onderaan de berg.
De straat wordt verlicht door een lange lint achterlichten.
De lint golft langzaam de berg op, en wij rechts ernaast.
We zijn met 202 hardlopers tegen ruim 4700 wielrenners in de minderheid.
De eerste kilometer is nog vlak daarna schieten we omhoog.
Zo ook mijn hartslag. Met 170hsm loop ik al gelijk in het rood.
De eerste drie bochten 21, 20 en 19 op de berg zijn het steilst ik bijt me er wel doorheen.
We halen veel fietsers in.
Krakende kettingen en luid gehijg.
In bocht 19 zitten er al veel fietsers op het muurtje uit te hijgen.
Wielrenners zijn luie hardlopers.
Als je bij de eerste bochten al moet zitten ben je wel héél lui.
Na bocht 18 wordt het vlakker maar dat merk ik niet aan m’n hartslag.
Ik besluit niet meer op m’n hartslag te letten.
De meeste wielrenners gaan met onze snelheid mee omhoog.
Richard loopt een meter of 5 voor me, zo veel mogelijk rechts.
Als we andere lopers tegenkomen halen we hen in.
Ondanks m’n hoge hartslag loopt het best lekker.
We maken soms een praatje met de fietsers.
Als de toeschouwers hardlopers voorbij zien komen gaan ze net wat harder klappen.
We krijgen veel respect van wielrenners. Ze vinden het knap wat we doen.
De berg ontwaakt en wordt langzaam schemerig.
In de bochten onder ons zie ik weer die mooie sliert van lichtjes.
In bocht 7 komen we eindelijk de eerste drankpost tegen.
Het is er één zonder bekers, je kan er wel je bidon vullen.
Maar die heb je niet als hardloper.
We pakken een minuut voor wat water en een gel.
Schemering gaat over in daglicht.
Na de laatste bocht lopen we eindelijk het dorp in.
Het is nog voor half 7 maar wel al druk langs het parcours.
Het is zwaar maar ik ben nog wel scherp en zie dat een mevrouw een foto wil maken maar dat haar lenskapje er nog op zit. Ik zeg er wat van en ze moet lachen omdat ik het eerder doorhad dan zijzelf.
Bij de laatste hoogtemeters krijgen we vleugels
Daarna nog 50 meter naar beneden richting finish.
6:22 Lachend en juichend komen we over de streep.
Met een tijd van 01:53:11
Ik breek. Compleet gesloopt maar wat is dit fantastisch!
Ruim 1:42 in het rood gelopen, gemiddelde hartslag van 167hsm.
Schermafbeelding 2016-06-05 om 14.40.58
We lopen naar ons meetingpoint, waar we goed verzorgd worden en dat is maar goed ook. Ik heb weinig energie en zit erbij als een gympie.
De koffie die ik krijg gooi ik na 2 slokken weer weg, het slaat op m’n maag.
Een AA-tje en wat ontbijtkoek later wil ik weer omlaag. Toob regelt vervoer.
Gewikkeld in een warmhoud-folie hebben we het toch koud.
Met de autoverwarming op 22 graden dalen we weer af voor onze 2e beklimming.
De spieren nog koud en stram.
8:04 De 2e beklimming. Gelijk al pijn, spierpijn ‘all over’.
Maar dat loop ik er wel uit, ik moet nog een keer die fucking berg op.
Opgeven is geen optie!
Het gaat moeizaam… eigenlijk gaat het helemaal niet.
Kilometer 3 voelt aan als de 35ste kilometer in een marathon.
Hardlopen en wandelen wisselen elkaar af.
Ik ben leeg, kan wel janken.
Alles doet pijn. M’n benen, middenrif en zelf adem halen doet pijn.
Ik moet door, ik ga door.
Dit hakt erin. Hier kan geen marathon tegenop.
09:18 In bocht 7 staat m’n vriendin met aanhang.
Huilend vlieg ik haar om de nek.
Ik wil niet meer.
We staan even stil bij de kaarsen die branden voor m’n moeder, Gerard, Bert en andere.
Ik druk m’n Polar in voor de laatste 5km.
M’n benen kunnen me nog net dragen.
Het enige wat ik nog waarneem is dat Richard nog heel makkelijk loopt.
Hij loopt van bocht naar bocht en wacht daar steeds tot ik er ben.
Het parcours lijkt langer dan de eerste beklimming.
Vechtend beweeg ik mezelf omhoog, naar de finish.
10:21:12 Kapot, gebroken maar trots rennen we arm in arm onder de finishboog door.
We hebben het geflikt. 2:16:26 deze keer.
13335975_1112353602141268_6942713362501687192_n
Lichamelijk en emotioneel gebroken zit ik onder een warme deken in het meetingpoint.
Het hele meetingpoint voelt aan als een warme deken.
Ik word in de watten gelegd, volgestopt met drank en voer.
Nauwlettend door verschillende ongeruste blikken in de gaten gehouden.
Langzaam trek ik weer een beetje bij en besef me wat een geluk ik heb dat ik dit mocht doen, dat ik dit mocht beleven.
Deze prestatie steekt als een berg boven de andere uit.
Dit is de prestatie van m’n leven.
Team Alphen d’Huzes bedankt voor alles het was geweldig.

Woensdag 1 juni de dag voor koersdag

Lief dagboek

Deze maand is het alweer een jaar geleden dat m’n moeder overleed aan kanker.

Een jaar van eerste keren. De eerste keren zonder.
Het jaar waarin ‘ff naar m’n ouders’ ‘ff naar m’n vader’ werd.
Het jaar waarin Moederdag, 1e vader werd.
Vanaf nu heeft een jaar 2 vader-dagen.
En zo nog veel meer pijnlijke eerste keren.
Ik weet dus heel goed wat ik op de Alpe kom doen.
IMG_5961
De berg is intussen een Hollandse enclave, op de restaurants na, die hebben allemaal nog gewoon een Italiaanse(!) kaart.
11:00 Start Alp duZus.
Alle vrijwilligers die al de hele week en ook morgen alles verzorgen lopen, wandelen en fietsen de berg op.
13:00 We staan langs de kant in de laatste kilometer bij een druk terras. Hollandse muziek en gezelligheid.
We moedigen onze wandelaars aan.
Met nu al zoveel emotie dat ik morgen een zonnebril op doe.
Puur om m’n hooikoorts te verbergen.
Wat is dit een geweldige ervaring.
16:00 Nog even een klein alcoholvrij drankje in de pub met de dames. Een pizza en naar het hotel. Rust!
Iedereen heeft zo z’n rituelen voor de wedstrijd. Wielrenners poetsen hun fiets of gooien er nog ff een “blad 32” op.
Zo schil ik m’n peer en sta een uur onder de douche.
-dat laatste is vooral omdat ik mezelf kan zien in de grote spiegel op de binnenkant van de badkamerdeur. Ik heb het nogal getroffen met mezelf-
Richard daarentegen luistert een cd’tje van Django Wagner en slaapt de nacht voor de wedstrijd altijd geheel in hardloopkleding inclusief schoenen. Ik laat hem ook nu weer in zijn waarde.
Het is al de hele week rond de 10 graden miezerig en bewolkt. Maar als de zon door het wolkendek prikt merk je dat hij hier dichterbij staat.
Als hardloper kan je, je daar moeilijk op kleden.
Het onmogelijke tijdstip, het weer, stijgingspercentage maar vooral de emotie maken het zwaar. In elke bocht spandoeken, kaarsen. En foto’s van mensen die er niet meer zijn.
Morgen hooikoorts alarm!!
M’n wekker gaat om 02:00

Dinsdag 31 mei 2016 Alpe d’Hues

Lief dagboek,
7:20 Na een heerlijke nacht -waarin ik geen oog heb dicht gedaan- worden we wakker als
“de mannen van de dag”
Een titel die hier op de berg zo ongeveer gelijk staat aan de Nobelprijs voor de vrede.
We voelen ons een beetje jarig vandaag.
IMG_5930
10:30 Na onze 3e signeersessie beginnen we aan onze laatste training. 5km met zo weinig mogelijk hoogtemeters. Uiteindelijk worden dat er 70. Vlak lopen blijft lastig in de bergen.
12:00 Relax-stand in de hotel lounge.
Hier op de berg wordt er veel over kanker gesproken. We hebben er allemaal mee te maken. Saamhorigheid. Ieder z’n eigen verhaal maar hetzelfde doel.
Gedeelde smart is halve smart.
15:00 Het wordt weer drukker in het dorp.
Ik zie de mooiste fietsen voor bij rijden. Voor de “mannen van de dag” komen vandaag toeschouwers. Carla en haar vriendinnen.
Ze zijn aangekomen in het appartement van Henk en z’n dames.
Als we ze daar verwelkomen, komen onze vrouwen na een minuut of 10 uit een slaapkamer tevoorschijn.
Het kleine appartement heeft een hoog pollen gehalte. Zowel Richard als ik hadden niet verwacht dat onze meiden ook naar de berg zouden komen. Ik heb acute hooikoorts verschijnselen.
Fijn dat ze er zijn, wat hier op de berg gebeurt kan je niet uitleggen.
Dat moet je zien, dat moet je beleven!
20:00 We slaan de Alpe d’Huzes eet-tent over en gaan met onze vrouwen en fans in een ander restaurant eten.
Één met vlees en patat, Richard heeft een goede dag.
22:00 We halen ons startbewijs op, het wordt een beetje meer tastbaar.
Ik zet m’n hardloopschoenen vast de goede kant op, laad m’n Led-Vest op ze zullen me zien als ik in het donker die berg op ren.
23:00 Ik ga proberen om maar weer eens wat te slapen.

Maandag 30 mei 2016

Lief dagboek,

Ik ben vannacht maar liefst 4x door m’n te korte Franse bed gezakt.
-ik moet toch echt wat aan m’n gewicht doen-
Vannacht mag ik bij Richard in z’n twijfelaar.
Vanmorgen bij het uitgebreide ontbijt zaten 4 vrouwen met natte, rode ogen m’n blog van gisteren te lezen. Ook hooikoorts.
Om 11uur zijn we met de 3 andere hardlopers naar bocht 7 gebracht in een geblindeerde bus. Vandaar in 5km met Richard en Joel omhoog kapot gegaan.
Ijle lucht. Hoge hartslag. Brandende longen. Pijn! 7:39min/km 355 hoogtemeters. Gemiddelde hartslag 140. Snel herstel. Ik weet een beetje wat ik kan verwachten. 2x omhoog is echt krankzining.
IMG_5931
13:30 Één van ons 2 kon geïnterviewd worden voor “de man van de dag”. En we zijn er pas een dag! Maar ik liet de eer over aan Richard. Hij kijkt zieliger. Het komt morgen al in het online magazine en op Alphens.nl
14:00 Een snelle -hand- douche die na 20 minuten best warm wordt.
15:00 Klein blond biertje.
Oud Rooie dorper John Heitinga een hand schudden. -zus je krijgt de groeten-
Richard wilde perse met John op de foto. Zogenaamd voor zijn zoon. Die foto komt later deze week online. Richard was vergeten z’n buik in te houden, dus er moet wat ge-fotoshopt worden.
IMG_5921
18:00 lopend buffet in de evenement tent.
Grote vreetschuur maar toch goed eten en gezelligheid. Richard at liever een saucijzenbrood.
Een moeilijke eter is moeilijk voor zichzelf.
De berg wordt langzaam drukker. Het evenement wordt opgebouwd.
De spanning stijgt.
20:00 een nabespreking in de hotelbar.
21:00 een slechte film met Morgan Freeman op de twijfelaar van m’n holmaatje* maakt m’n dag compleet.
Het was een mooie dag.
Het voelt goed om hier te zijn.
Geen last van hooikoorts vandaag.
* als in hardloop maatje

Weg gestopt verdriet.

BAM daar sta ik dan.
Onderaan de Alpe. Wat is hij steil!
Maanden voor getraind naar uitgekeken, dingen voor gelaten of juist gedaan.Campagne gevoerd, acties uitgewerkt.

Druk geweest, weinig nadenken.
Kop in het zand, niks aan de hand.
Hier op de berg is geen zand, wel een berg emotie.

De laatste keer dat ik huilde was de eerste keer dat ik m’n vader alleen moest laten na de crematie van m’n moeder nog geen jaar geleden.
In de auto naar huis, door merg en been.
Daarna heb ik geen traan meer gelaten, maar het verdriet is er nog. Weg gestopt.

Iedereen verwerkt de dingen op z’n eigen manier.
Ik ben hardloper in sporthart en nieren dus ik ren een berg op voor een berg geld.
Ga de strijd aan met m’n emotie en de zwaartekracht.
Het gaat pijn doen, want het moet even pijn doen.
Die emotie moet eruit.
Dit wordt een prestatie.

Mocht er deze week beeldmateriaal via social media langskomen waar ik op sta met rooie oogjes.
Ik ben nog wel stoer maar ik heb hooikoorts.
Het barst hier van de pollen.

Trauma in Leiden

Leiden uit, altijd leuk.

Net als andere jaren met de trein, want het bier in het uitloopvak smaakt zo goed.
Dit keer met 15 lopers op de halve, een paar op de 10K en Maarten is zelfs zo gek om de volle 42.195K te hollen.

13256320_1037782696291578_5530345202638395412_n

De halve marathon pre-race voorbereidingen treffen we bij het meetingpoint op de Garenmarkt.
Omkleden kan ondanks de lichte regen buiten.
M’n chirurgisch stalen tepels plak ik af met sporttape, een nat shirt schuurt en er wordt nogal wat klote weer voorspelt.
Over klote geschreven…

Sander steekt een paar vingers diep in een pot vaseline om vervolgens z’n perineum -mooi woord!- en scrotum dik in te smeren.
Hij kijkt schaamteloos om zich heen, terwijl hij ook de rest van z’n schaamstreek insmeert, hij mompelt iets over irritatie.
Open maar net niet bloot, zoekend naar blikken waarbij hij mij ongemakkelijk lang aankijkt.
Ik voel me optische geïntimideerd en getraumatiseerd, voel een peristaltische beweging net boven m’n maag.

In het startvak horen we vlak voor de start nog even het volkslied.
We zijn het er alle 15 over eens dat het Wilhelmus de plank volledig mis slaat.
Leuk geprobeerd, dat wel, echt niet veel slechter dan Lee fucking Towers.

13265889_1115326201842597_4873883402737206306_n

Door het startschot, schieten we na de zandloperstart allemaal onze eigen kant op, in onze eigen tempo.
Met Richard blijf ik achter, met hem ga ik William naar een tijd onder de 2 uur hazen.
Diezelfde William zijn we alleen even kwijt, hij is te snel gestart.
We wachten even af of hij het uit zichzelf door heeft en zich terug laat zakken.
Hij heeft het door en zegt dat hij even wat af moest geven vooraan.

Sander komt er nog bij en met z’n vieren proberen we 5:30m/km aan te houden.
Maar dat lukt natuurlijk niet, we zijn slechte hazen en lopen gemiddeld 10 seconden sneller dan ons voorgenomen schema.
Zolang William niet klaagt gaat het goed.

De marathon pacer van 4:45u. halen we in en daarna ook die van 4:30u.
Na de pontonbrug slaan we links af.
Net voor de benzinepomp een brok in m’n keel.
Op de plek waar vorig jaar m’n moeder nog trots in haar scootmobiel zat is nu een lege plek.
Het is stil in mij.

Vlak voor de drankpost op de Rijneke Boulevard lopen we achter het “kluitje” van de 4:00u. pacer.
Bij de drankpost loop ik midden door, zodat de mensen die nog niet met een Camelbak lopen links of rechts bekertjes kunnen pakken.
Er schiet een proleet/atleet met een bekertje van links voor me en staat ineens stil, ik ben niet van plan het zelfde te doen.
Dit is een van weinige momenten dat ik als zware hardloper in het voordeel ben met m’n 96 kilo.

Verder ver-loopt het heeeerlijk!
Deze week heb ik m’n benen geschoren.
Sommige lopers doen dat voor aerodynamica of luchtweerstand, maar ik omdat ik me zo super sexy voel.

We houden ons bijgestelde doel van 5:20 strak aan, behalve Sander, die kleine wordt achter ons steeds kleiner.
William klaagt niet maar van mij mag het wel wat langzamer, ik moet binnenkort nog een berg beklimmen, ik wil me sparen.

In de laatste kilometer loopt Mike ineens naast me, ik heb dat pas door als hij tegen me begint te praten.
-op ons volgende shirt moet het logo ook op de rug!-
Mike ziet er weer slecht uit. Hij hoorde ons al van grote afstand praten.
Het lukt hem niet om aan te haken.
Het is altijd fantastisch om voor Mike te finishen, hij kan daar slecht mee omgaan en ik heel goed.

In de laatste honderd meter gaat er ineens een loper een dranghek staan knuffelen, hij zakt bijna door z’n benen.
Richard zet z’n horloge stop en kijkt of hij hem kan helpen, gelukkig is er al EHBO.
Dus we kunnen door.
Juichend bereiken we de streep in 1:54:28
We zijn blij en trots vooral voor William, 2 slechte hazen en dan nog niet klagen.
Respect!

Evernote Camera Roll 20160526 182144(1)

Een klein biertje na de finish.
Leiden was leuk en mooi, volgend jaar zeker weer, maar dan liever weer zonder volkslied en met een mooie medaille zoals we gewend waren.
M’n mooiste medailles komen uit leiden. -en daar hoeft echt niet elk jaar de goede datum op te staan-
Maar over de medaille van dit jaar heeft een slecht marketingbureau heen gekotst.

Evernote Camera Roll 20160526 182144(2)

Nu dagen later heb ik nog steeds Sander op m’n netvlies staan.
In z’n rechterhand een pot Vaseline en z’n linkerarm tot aan z’n elleboog ongegeneerd in z’n te strakke broek.

Ik slaap er slecht van

Uitgestapt bij de Rotterdam marathon

Door blessureleed  in team Comparex loop ik mee met de kwart marathon in Rotterdam.
Comparex loopt dit jaar voor Pink Ribbon, ik hoopte op een roze shirt maar het shirt waar we in lopen is stemmig zwart.

Net op tijd stap ik in de laatste pendelbus naar mijn wisselpunt.
Ik loop het tweede deel vanaf 10km tot 21,1km.
-liever had ik de halve gelopen, maar daar viel niemand uit-
Bij het wisselpunt aangekomen blijf ik netjes met m’n Comparex team-maatjes op het stoepje wachten tot we onze voorgangers af moeten lossen.

Dat duurt nogal lang, maar dat maakt niet uit want het is mooi weer.
Op den duur maakt het wel uit, ondanks het mooie weer.
Een voor een krijgen m’n maatjes het estafette lintje van hun voorganger en schieten weg.

Ik word lichtelijk ongeduldig, er komen al lopers van de laatste startwave voorbij, en ik sta nog steeds te wachten.
Als de pacer van 4:30uur voorbij komt maak ik in m’n hoofd een rekensommetje.
Die pacer loopt gemiddeld 6:23min/km ik probeer 4:45min/km aan te houden.
Die ander halve minuut botst straks.

Als ik eindelijk m’n lintje om krijg weet ik niet hoe snel ik weg moet.
Na nog geen kilometer kom ik op de Maeterlinckweg, een fietspad waar ik vorig jaar -toen ik de hele liep- nog zo’n hekel aan had.
Lang en smal, maar dit keer met trage lopers verspreid over de hele breedte.
De enige mogelijkheid om een redelijk tempo te houden is link, links over het gras.
Sommige stukken kan ik wel het asfalt op maar grotendeels loop ik door het gras.

Pas na 4km loop ik het pacer-ballonnetje voorbij met de kudde lopers erachter.
Rechtsaf de Zuiderparkweg op, daar krijg ik wat meer ruimte.
Maar dat wil nog niet zeggen dat de lopers netjes rechts van de weg lopen zo als het hoort(!)
Slingerend en ergerend ren ik door de mensenmassa heen.

Voor ik begon dacht ik nog; ik geef m’n lintje af en loop dan door naar het 30km punt, dan heb ik toch nog een halve marathon gelopen.
Maar dit langzame lopen met korte sprintjes kost me te veel energie en het loopt niet lekker op deze manier.
Ik stap uit.

Met 11,5km op m’n Polar geef ik m’n lintje door.

12974310_1999782480246950_6684190787426896739_n

De pendelbus brengt ons weer naar de Coolsingel, waar we in het überhippe Biergarten onze afterparty hebben.
-eigenlijk te hip voor mij, ik heb geen baard meer en zo’n veel te lang shirt zal ik nooit dragen-

En dan komt alles samen, daar wordt mijn dag gemaakt.
Gezelligheid, zon, fijne deuntjes, gratis bier en hamburgers met patat.
Het lijkt wel een klein festival. Gulpener Ur-Hop en Ur-Weizen in halve liters, ik kan niet kiezen dus drink ik het allebei.
Met een zilveren plak om m’n nek en rondom gelukkig pakken we de tram richting huis.

De Marathon Rotterdam… wat was dit een goeie afterparty!

Zomaar een trainingsweek

Dagboek van een Alpe d’Huzes hardloper

Zomaar een trainingsweek.

1_(19)

– zondag als training de Braassemloop een halve marathon 21,1km net onder de 2 uur.

– maandag fitness ‘legday’.

– dinsdag fitness borst/triceps.
20:00 vergadering Fightclub De Hollander steunt Alpe d’Huzes actie.

– woensdag stijgingspercentage-training op de loopband.

– donderdag fitness rug/biceps
20:30 vergadering in de kroeg voor de 2e editie van de “halve om Alphen” op 2 oktober.

Vrijdag fitness schouders/armen
Deze vrijdag een jaar geleden, 2 dagen voor mijn eerste marathon.
Rokjesdag toen, een klote dag.

https://sptsvndg.wordpress.com/…/rokjesdag-is-een-klote-dag/

M’n moeder die huilend belde dat ze weer ziek was en niet meer beter kon worden.
Nu een jaar later voel ik mij nog net zo machteloos.

Ik kijk op youtube de filmpjes van Alpe d’Huzes 2015 terug om alvast de sfeer te proeven.
Keer op keer worden renners door een reporter gevraagd voor wie ze de berg opgaan.
En steeds is het antwoord voor mijn zus, broer, vrouw, man, vriend of vriendin die is overleden aan de gevolgen van kanker.

Ik heb niet de het idee dat ik het voor mijn overleden moeder ga doen, die krijg ik er niet mee terug.
De sportieve prestatie doe ik voor mezelf en voor een stukje verwerking.
Die berg geld die ik bij elkaar breng doe ik voor de hele mensheid.
Ik hoop dat daarmee wordt voorkomen dat moeders huilend hun kinderen moeten bellen, dat de moederliefde binnenkort stopt.

Mijn teller staat op € 5.143,97 en daar komt nog wat bij.
15 mei nog een laatste actie en dan is het klaar.

Ik leef en train naar de Alpe toe.

Verjaardag

25 maart klokslag 00:00 zoals ieder jaar een berichtje van pa en ma.
Nu alleen van pa.
Normaal via Whatsapp, maar dit jaar via Facebook Messenger.
Die ‘ouwe van me’ wil -nog- geen mobiel.
38 jaar geleden gaf je mij het leven, dit is m’n eerste verjaardag na dat jezelf het leven gaf.
Mijn eerste verjaardag zonder jou.
Ik vier m’n verjaardag al jaren niet meer.
Maar deze keer voelt het toch leger.
Jou dood is nog lang niet overgegaan in vergaan.
Ik mis je mam.

Fietsers met een ‘death wish’

Vanmorgen zijn er 33 fietsers bekeurd voor het rijden zonder verlichting.

Als ik ’s morgens in de auto door Alphen rijd zie ik nog veel meer fietsers met een ‘death wish’. Zorg dat u zichtbaar bent!

Wat is dat toch met die jeugd van tegenwoordig? Het lijkt wel stoer om niet verlicht te fietsen. Is onverlicht fietsen soms het ‘nieuwe roken’ geworden? Je weet dat het slecht voor je is, want je kan voor je ballen gereden worden. En dan stel je verdomd weinig voor tegenover een auto. Zo’n bungelend sleutelhanger-lampje aan je stuur of zadel met 0,3 lumen is ook geen verlichting. Dat zie je op 1 meter afstand al niet meer.

Een boete van maar €55 stimuleert niemand om er wat aan te doen. Dat mag minimaal €155 zijn en sowieso meer controles.

Heerlijk om zo de frustraties van me af te schrijven… Want ja, ik ben ook eens staande gehouden door de politie. Op 24 januari 2014 om precies te zijn, door agent Olivier – sommige namen vergeet je niet-.

Niet omdat ik onverlicht fietste, maar puur op m’n uiterlijk.

Maakt niet uit, kan gebeuren met een kale kop. Wat wel uit maakt is dat de agenten (io) allebei in het donker fietsten zonder verlichting…

kaal